چون شاپور از جهان دیده بربست، فرزند خردمند و شایسته‌اش، بهرامشاه، در سوگ پدر به عزا نشست. پس از دیرزمانی زاری و سوگواری، بهرام بر اورنگ شاهنشاهی برنشست و کلاه کیانی بر سر نهاد. او در نخستین سخنان خویش بر تخت شهریاری، به داد و حکمت آواز برداشت و بزرگان را یادآور شد که هیچ گنجی اگر از راه دادگری فراهم آمده باشد، پراکنده و تباه نخواهد گشت. بهرام جهان را به پرستش یزدان پاک فراخواند و یادآور شد که آدمی فرامایه‌ای است افزاینده و کاهنده، اما دانش و فرمانروایی جاودان تنها از آنِ کردگار است. او فرمانروایان را از بستنِ درهای گنج خویش بر نیازمندان بازداشت و بخشندگی و گستردن داد را برتر از انباشتن سیم و زر شمرد، چرا که رنج انباشتن بر تن آدمی می‌ماند و گنج ناچار به دست دشمنان می‌افتد. با این همه، روزگار چرخش خود را از شهریار برنا بازنداشت. چون چهارده سال از پادشاهی یا زندگانی او بگذشت، آن سرو بلندبالا به بیماری گرایید و در فراش تنهایی خفت. بهرام که او را پسری نبود و تنها پنج دختر بر جای گذاشته بود، در واپسین لحظات، گنج، سپاه، نگین شاهی و دیهیم را به برادر کوچک‌تر خود سپرد و جهان را بدرود گفت. با پایان گرفتن روزگار بهرام، سرایندهٔ گران‌مایهٔ حماسه به یاد سالیان عمر خویش افتاده، خویشتن را در شصت‌وسه‌سالگی اندرز می‌دهد تا دست از باد و غرور بشوید، راه توبه و خرد پیش گیرد و از یزدانِ جان‌آفرین توفیق پایان بردن این پیمانهٔ گران‌سنگ را مسئلت نماید.