پنجاه سال از پادشاهی باکوه و شکوه شاپور ذوالاکتاف بر گیتی می‌گذشت و در سراسر جهان هیچ شهریاری را یارای برابری با فرّ و اقتدار او نبود. در این روزگار، مردی سخن‌ور و صورت‌گر بی‌همتا از دیار چین پدید آمد که او را مانی می‌نامیدند. مانی که در هنر نقش‌آفرینی و نگارگری به اوج چرب‌دستی رسیده بود، پایش را از حدّ خویش فراتر نهاد و ادعای پیامبری کرد و خویشتن را برتر از تمام آیین‌آوران جهان خواند. او به درگاه شاپور شتافت و بار یافت تا شاهنشاه ایران را به آیین جدید خویش فراخواند و پشتیبان دعوی خود سازد. شاپور کیانی با شنیدن سخنان افسون‌گرانه و گشاده‌زبانی مانی، بدگمان شد و برای آشکار شدن حقیقت، موبد موبدان و دانایان آیین کهن را به درگاه فراخواند. موبد فرزانه در برابر مانی ایستاد و به مناظره و پاسخ‌گویی پرداخت. موبد با دلایل روشن و استوار، بنیان پندارهای مانی را درهم کوبید؛ او یادآور شد که آفرینندهٔ جهان برتر از زمان و مکان است و نور و تاریکی، شب و روز و گردش چرخ برین، همگی آفریدهٔ یکتای بی‌همتایند، نه دو مبدأ برابر. مانی در برابر دانش و برهان‌های درخشان موبد فرو ماند، زبانش از گفتار بازایستاد و بازار ادعاهایش پافشرد و پژمرده شد. شاپور با دیدن زبونی مانی و بدعت‌آفرینی او، سخت برآشفت. فرمان داد تا مانی را به خواری از درگاه بیرون راندند و بر او مقرر داشتند که پوستش را از سر تا پا بکَنند، آن را از کاه برانبارند و بر درگاه شهر و دیوار بیمارستان بیاویزند تا عبرت همگان گردد. مردم جهان بر پادشاه آفرین خواندند و بدین‌سان غائلهٔ مدعی پیامبری پایان یافت.