چون تاج شهریاری بر گهوارهٔ شاپور خردسال نهاده شد، بزرگان و مهتران ایران‌زمین بر پادشاهی او آفرین خواندند و گوهرهای فراوان بر پایگاه شاهی افشاندند. در آن میان، موبدی خردمند، شایسته و پاک‌نهاد به نام شهرو بر کرسی زرین نشست و به نیابت از شاه خردسال، میانِ بندگی بر بست. شهرو پنج سال تمام گیتی را به دادگری و تدبیر اداره نمود، گنجینه‌ها را بر سپاهیان پاشید، ایوانِ شاهی را بیاراست و کشور را از هر گزندی پاس داشت.
چون پنج سال برآمد و شاپور خردسال قد کشید، شبی از شب‌ها شاه کوچک در کاخ تیسفون نشسته بود و شهروِ موبد در پیشگاهش حضور داشت. با غروب خورشید و گسترده شدن چادر لاژوردین شب، بانگ و خروشی سهمگین از سوی اروندرود به گوش رسید. شاپور از موبد پرسید که این غوغای پرهراس چیست؟ شهرو پاسخ داد که بازاریان و مردم شهر پس از تلاش روزانه به سوی خانه‌های خویش بازمی‌گردند، اما چون گذرگاه دجله پلی تنگ است، مردم در انبوهی و شتاب دچار بیم و هراس می‌شوند و فریادشان چون بانگ کوس جنگی برمی‌خیزد.
شاپور خردسال با شنیدن این سخن، دانایی و فرّه ایزدی خویش را آشکار ساخت و به موبدان فرمان داد که بی‌درنگ از گنجینهٔ شاهی هزینه‌ها فراهم آورند و پلی دیگر بر روی دجله بسازند؛ پلی برای رفتن و پلی برای بازگشتن، تا مردمان و سپاهیان در آسایش بروند و بیایند. موبدان از هوش و بخشندگی این شاهزادهٔ کم‌سن‌وسال شگفت‌زده و شادمان گشتند و درختِ نوپای شهریاری را بارور یافتند.
با اجرای فرمان ساخت پل دوم، دلِ مادرِ شاپور از شادی آکنده شد و آموزگاران و استادانِ پرهنر را به پیشگاه فرزندش آورد. شاپور با شتابی شگفت‌آور بر دانش‌ها و فنونِ زمانه چیره شد؛ چنان‌که در هفت‌سالگی آیین میدان و چوگان‌بازی و گوگوی را آموخت و در هشت‌سالگی، چون بهرامِ گرد، کمرِ شهریاری بست و با شکوهی بی‌نظیر بر تخت شاهیِ نیاکان خویش در اصطخر جلوس نمود.