چون موبد خردمند، گفتار پالیزبان را بشنود و چهره و رفتار شاپور را به چشم بصیرت بنگریست، با روانی روشن دریافت که آن شیرمرد، کسی جز شاهنشاه ایران نیست و فرّه ایزدی از سیمایش درخشان است. پس بی‌درنگ فرستاده‌ای چابک‌رو به نزد سپهبد ایران روانه ساخت تا مژده دهد که خسروانی‌درخت بارور گشته و فرّ شاهنشاهی آشکار شده است، پس سپاهیان را از هر سو گرد آور. سپهبد از شنیدن این مژده، شادمان گشت و رگ کینه‌توزی در دلش به جنبش درآمد. سر بر آستان دادار پاک نهاد و خدای یگانه را سپاس گفت که شاپور شاه را دگربار به سپاه و میهن بازگردانیده است.
با شامگاهان و برافراشته شدن درفش سیاه شب، ستاره از گرد ماه درخشید و جنگاوران ایرانی از هر سو به جانب سورستان شتافتند. یگان‌یگان و دوگانه بر باره‌ها تاختند تا به سرای پالیزبان رسیدند. چون لشکر بر درگاه بیاسود، میهمان‌نواز پیر به نزد شاپور آمد و آگاهش ساخت که گردان ایران بر در سرای گرد آمده‌اند. شاپور بفرمود تا درها را بگشایند. بزرگان و پهلوانان درآمدند و بر خاک آستانش رخ نهادند. شاهنشاه مهان را در بر گرفت و از رنج‌هایی که بر کشیده بود—از بند چرم خر و سخنان گستاخانه قیصر—سخن گفت. او همچنین از فداکاری بانوی خوب‌چهر رومی یاد کرد که چگونه به مهر، جان خویش را به خطر افکند تا شهریار ایران را برهاند.
سپس شاپور تدبیر رزم را آغازید و فرمان داد طلایه‌داران بر تمام راه‌ها گماشته شوند و به ویژه راه طیسفون را ببندند تا هیچ آگاهی به قیصر روم نرسد. او هشدار داد که اگر قیصر پیش از آمادگی کامل ایران از بیداری فرّ شاهنشاهی آگاه شود، به شتاب خواهد تاخت و پشت ایرانیان را خواهد شکست. پس باید نهانی سپاه را آرایش داد، دیده‌بانان و پاسبانان شب و روز بیدار باشند و چون موبد با بقیه لشکر فرارسید، چنان بر رومیان بتازند که دیگر هیچ دشمنی ایمن بر خاک نپیچد.