چون سپیده دمید و روشنی بر تیرگی شامگاه چیره شد، شاپور زوالاکتاف، شهریار جوان و کینه‌خواه ایران، جامه رزم پوشید و بر بارهٔ خویش برنشست. جوشن سیاه خسروی بر تن داشت و درفش سیاه شاهنشاهی بر فراز سرش در اهتزاز بود، و با کمانی در دست، خروشان بر گرد دژ محاصره‌شده می‌گشت. در آن هنگام، ملکه، دختر زیباروی طایر غسانی، از فراز باروی دژ نگریست. چون چهرهٔ تابناک و قامت سروآسای شاپور و سرآمدان سپاه ایران را دید، دل از کف داد؛ چهره‌اش چون گل طبرخون سرخ شد و آرام و خواب از نهادش رخت بربست.
ملکه با دلی آکنده از مهر و عشق شاپور، به نزد دایهٔ فرزانه خویش رفت و راز دل بگشود. او شاپور را خورشید جهان خویش خواند و گفت که گوهر و نژادش از سوی مادر به نرسی شاهنشاه ایران می‌رسد و او را با دشمنی‌ها و کینه‌توزی‌های پدرش طایر هیچ پیوندی نیست. ملکه از دایه خواست تا شبانه و در نهان به لشکرگاه ایران رود و به شاپور پیام دهد که اگر او را به همسری خویش برگزیند، کلید دژ ناگشودنی را به دست او خواهد سپرد.
چون پردهٔ تاریک شب بر گیتی فروافتاد و ستارگان چون سیصد هزار شمع آویخته بر باروی آسمان درخشیدند، دایه با تنی لرزان و دلی پر بیم از خشم طایر، راه لشکرگاه شاپور را در پیش گرفت. با رسیدن به پرده‌سرای شاهی، دایه پرده‌دار هوشیار را به پاداش تاج و انگشتری نوید داد و به حضور شهریار بار یافت. دایه بر آستان شاه خسروانی زمین بوسید و پیام عاشقانه و پیمان‌نامهٔ ملکه را بازگفت.
شاپور از شنیدن این پیام سخت شادمان گشت؛ خنده‌ای بر لب آورد و هزار دینار زر، دو دستبند، طوقی گرانبها، انگشتری و جامه‌های دیبای چینی و بربری به دایه بخشید. سپس سوگندی سخت و مقدس به خورشید و ماه، به زنار و زردشت و تاج شهریاری و به فرمان یزدان یاد کرد که هرگز بدی به ملکه نرساند، او را بانوی تخت و کلاه خویش سازد و تا زنده است از آغوش او جدا نشود.
دایه شادمان و سبک‌بال از پرده‌سرا بیرون آمد و شتابان به سوی دژ دوید. او مژدهٔ این پیمان خجسته را به سرو سیمین‌بر رسانید و گفت که خورشیدِ شاهنشاهی جفتِ ناهیدِ زیبایی گشته است، و توصیف زیبایی، شکوه و قامت دلربای شاپور را بر آن ماهِ تابنده بازگفت.