چندان زمانی برنیامد که شاپور ذوالاکتاف لشکری شش‌هزار نفره گرد آورد و کارآزمودگان و جاسوسانی هوشیار به طیسفون فرستاد تا از احوال قیصر و بارگاه وی آگاهی یابند. جاسوسان نهانی و با باریک‌بینی اوضاع را بررسیدند و شتابان به نزد شاه سرافراز بازگشتند. آنان گزارش دادند که قیصر در طیسفون غرق در باده‌گساری و شکار است، هیچ اندیشه‌ای از رزم و کارزار ندارد و سپاهش در هر سو پراکنده‌اند و به تاراج مشغولند؛ نه دیده‌بانی به روز دارند و نه پاسبانی به شب، و همچون گله‌ای بی‌شبانی سرگردانند.
با شنیدن این خبر، رنج‌های گذشته بر دل شاپور آسان گشت. او از میان لشکریانش سه هزار سوار زره‌پوش و زبده از ایرانیان برگزید و در دل شب‌های تیره سوی طیسفون تاخت. آنان شب‌ها شتابان می‌تاختند و روزها از دیده‌ها پنهان می‌شدند، در حالی که دیده‌بانان دو فرسنگ پیشاپیش سپاه راه می‌پیمودند. چون دو پاس از شب گذشت، شاپور به نزدیکی لشکرگاه بی‌پناه قیصر رسید. قیصر مست از باده در سراپرده خویش خفته بود و از این هجوم ناگهانی هیچ آگاهی نداشت.
شاپور عنان باره بکشید و سپاه را به میان لشکرگاه دشمن راند. ناله شیپور و چکاچاک گرزهای گران و تیغ‌های هندی دشت را فراگرفت؛ تو گفتی آسمان بشکافت و از خورشید خون بر زمین چکید. درفش کاویانی در شب تاریک به اهتزاز درآمد و به هر گوشه از سراپرده قیصر بی‌هنر آتش افکنده شد. گرد و غبار برخاسته خورشید و ستاره را پوشاند و کارزار سنگینی درگرفت. سرانجام بخت از قیصر روی گردانید و او ناآماده گرفتار شد. شاپور قیصر را همراه با بزرگان، دلیران و سواران زبده روم به بند کشید. چنین است کردار چرخ بلند؛ گاهی فراز می‌آورد و گاه نشیب، زمانی شادمانی می‌بخشد و زمانی بیم، و بیCategory آسیب زیستن و مردمی ورزیدن بر هر که آفریننده جهان یاور اوست، بهترین راه است.