هنگامی که فرمان تند و خونین اردشیر بر کشتن همسر باردارش—دختر اردوان—صادر شد، موبدِ فرزانه و پرهیزگار شاه در تنهایی خویش به اندیشه فرو رفت. او با خود گفت روزگار چقدر تیره است که شهریاری چنین شتاب‌زده حکم بر نابودی خون خویش می‌راند. او آگاه بود که پیر و جوان سرانجام طعم مرگ را خواهند چشید، اما اردشیر شاه هنوز هیچ فرزند و پسری ندارد تا پس از وی تاج و تخت کیانی را پاس دارد. اگر او بی‌فرزند از جهان برود، پادشاهی و سرزمین ایران به دست دشمنان افتاده و دودمانش تباه خواهد گشت. موبد نیکی‌سگال بر آن شد تا خردمندی را بر خشم پادشاه چیره سازد؛ از این رو تصمیم گرفت ماهروی باردار را در نهانگاهی ایمن در ایوان خویش پناه دهد و او را از تیغ جلاد برهاند تا زمان زایش فرزند فرا رسد. اما این تدبیر، بیم بزرگی را در دل موبد برانگیخت؛ او می‌دانست که حسودان و بدگویان در دربار فراوانند و فردا روز ممکن است وی را به آلودگی دامن و خیانت متهم سازند. موبد برای بستن دهان بدخواهان و حفظ پاک‌دامنی و شرف خویش، دست به فداکاری و اقدامی هولناک زد: به خانه رفت، آلت مردی و بیضه‌های خویش را برید، بر زخم داغ و مرهم نهاد و آن بیضه‌های بریده را در نمک آغشته ساخت و درون حقه‌ای کوچک پنهان کرد. سپس سرِ حقه را با مهر خویش بست و تاریخ و نگاشته‌ای بر آن نهاد. آنگاه با چهره‌ای زرد از درد و چشمانی گریان، حقهٔ مهرشده را به دربار آورد و در پیشگاه تخت اردشیر نهاد و از شاه خواست تا این امانت رازآلود را بدون گشودن به گنجور خویش سپارد تا در خزانهٔ شاهی نگهداری شود.