در قلمرو روم، بزرگواری توانگر و والاتبار به نام میرین، خواستار پیوند زناشویی با دختر دیگر قیصر شد. اما قیصر که به سبب ازدواج نامنتظره دخترش کتایون با غریبه‌ای گمنام دل‌چرکین و سرخورده بود، سوگند یاد کرد که دیگر دختر به هیچ‌کس ندهد مگر آن‌که توانایی خویش را در آزمونی بس سهمگین به اثبات رساند. قیصر شرط گزاشت که هر خواستگاری باید به بیشه تیره و خوفناک «فاسقون» قدم نهد و خون هیولای آن دیار را بریزد؛ گرگی عظیم چون نیل، با تنی اژدهانو و زورمندی پیل، که دارای شاخ‌ها و نیش‌هایی چون گراز بود و هیچ شیر ژیان یا دلاور جنگجویی جرات گذر از آن بیشه را نداشت.
میرین که خود را توانای درافتادن با چنین هیولایی نمی‌دید، به اندیشه فرو رفت و دفتر اخترشناسان و زیج حکیمان کهن روم را گشود. در آن‌جا پیشگویی شگرفی یافت: دلاوری از خاک ایران‌زمین ظاهر خواهد شد که سه کار بزرگ به دست او به انجام می‌رسد؛ دختر قیصر را به همسری می‌گیرد، تاج شهریاری بر سر قیصر می‌نشاند و دو دد خونخوار و مهیب را از پای درمی‌آورد. میرین با آگاهی از ماجرای کتایون و همسر سرکش و پرمهابتش (گشتاسپ که خود را فرخ‌زاد می‌نامید)، به نزد هیشوی—میزبان و دوست گشتاسپ در روم—شتافت.
هیشوی میرین را پذیرفت و چون گشتاسپ از نخچیرگاه بازآمد، بساط می و سرود برافراشتند. میرین با دیدن اندام برومند، یال و کوپال و فرّ پهلوانی گشتاسپ، در شگفت ماند و اذعان کرد که او نژاد از شهریاران دارد. هیشوی ماجرای خواستگاری میرین و شرط مهیب قیصر را بازگو نمود و از گشتاسپ خواست تا به یاری این بزرگزاده بشتابد. گشتاسپ با شجاعت پیشنهاد را پذیرفت و خواستار اسبی کارآزموده و «شمشیر سلم» شد—تیغی آبدیده به زهر و خون که از نیای رومیان به یادگار مانده بود. میرین شادمان به کاخ خویش شتافت، مرکبی سیاه‌فام، جوشنی گرانبها و آن تیغ الماس‌گون زهرآگین را همراه با گوهرهای گرانبها آورد. گشتاسپ هدایا را پذیرفت، خفتان رزم بر تن کرد، کمان بر زهی نهاد و کمند بر بازو بست و به همراه هیشوی و میرین، تا لبه بیشه تاریک و بیم‌انگیز فاسقون پیش راند تا آن نبرد سرنوشت‌ساز را آغاز کند.