در قلمرو روم، پهلوانی بلندمنش و از نژاد بزرگان رویین‌تن به نام اهرن می‌زیست که سالیان چند از میرین جوان‌تر بود، اما در دارایی، گنج و شمشیرزنی خود را برتر از او می‌دانست. اهرن دل در گرو دختر کهتر قیصر روم داشت؛ پس پیامی به نزد قیصر فرستاد و خواستار پیوند زناشویی با آن شاهزاده‌خانم شد تا از این راه سپاه و تاج‌وتخت قیصر را رونق و نیروی تازه بخشد.
قیصر روم پاسخ داد که پیمانی گسست‌ناپذیر دارد و از سنت نیایان خویش سر باز نمی‌زند؛ دخترش جز به همسری پهلوانی درنمی‌آید که آزمونی بس بزرگ را به سرانجام رسانده باشد. قیصر اهرن را به کوه سقیلا فرستاد، جایی که اژدهایی آتشین‌دم و زهرآگین، خاستگاه دام اهریمن شده بود و مرغان هوا و نهنگان دریا را در می‌کشید و روزگار روم را سیاه کرده بود. قیصر شرط گذاشت که اگر اهرن آن اژدها را نابود کند، دختر، گنج و بوم روم را پاداش خواهد گرفت.
اهرن اندوهگین و درمانده از نزد قیصر بیرون آمد، چرا که می‌دانست پیروزی بر آن هیولا از عهده او خارج است. او با خود اندیشید ضربه‌ای که بر گرگ گراگس فرود آمد، تنها کار شمشیر دلاوری ناشناخته و بی‌مانند بوده و میرین توان انجام چنان کاری را نداشته است. پس اهرن شتابان به ایوان باشکوه میرین رفت. میرین کسان را از تالار بیرون کرد و آن دو مهتر تنها بر تخت نشستند. اهرن راز خویش گشود و میرین را سوگند داد که چاره نبرد با اژدها را بازگوید.
میرین، اگرچه از فاش شدن راز خود بیمناک بود، اما راستی و صداقت را آئین مردی دانست و سوگندی سخت از اهرن گرفت تا نام سوار ناشناس را هرگز فاش نکند. سپس میرین نامه‌ای نوشت و اهرن را به نزد هیشوی، نگهبان کشتی‌ها و دوست رازدار گشتاسپ فرستاد. اهرن دوان‌دوان به کنار دریا شتافت و نامه میرین را به هیشوی داد. هیشوی اهرن را گرامی داشت و او را شب‌هنگام بر خوان خویش میهمان کرد.
چون سپیده سر زد و خورشید یاقوت‌گون بر پهنه آسمان لاجوردی درخشید، سواری بلندبالا و پیل‌پیکر (گشتاسپ) از دشت پدیدار شد. هیشوی به پیشواز او رفت و پس از پذیرایی، اهرن را به عنوان یکی از بزرگان نژاد قیصر معرفی نمود و سخن از اژدهای سقیلا به میان آورد. گشتاسپ، با صلابت و دلیری بی‌مانندش، درخواست اهرن را پذیرفت و فرمان داد تا خنجری بلند و دندانه‌دار چون خار و دندان مار، آغشته به زهر و آب‌داده به الماس برای او بسازند تا به یاری یزدان، سر از تن اژدهای سقیلا جدا سازد.