چون کی‌خسرو جهان را واگذاشت، لهراسپ بر تخت دادگری کیانی برآمد و تاج شهریاری بر سر نهاد. نخستین کار او ستایش پروردگار جهان‌آفرین بود؛ سر بر آستان پاکش نهاد و نیازمندی خویش به درگاه او را افزون ساخت. آن‌گاه رو به بزرگان و مردم جهان کرد و فرمود: از داور پاک و دادگر همواره خائف و امیدوار باشید؛ اوست که چرخ گردان را خردورزانه نگاشته و فرّه بندگانش را فزونی می‌بخشد. اوست که دریاها، کوه‌ها و زمین استوار را پدید آورد و آسمان بلند را بر بالای آن برافراشت؛ یکی را گردان و پویا ساخت و دیگری را پابرجا و بی‌جنبش. ما آدمیان در میان این گنبد گردان چون مویی بر گرد کره‌ای پیچیده‌ایم و جان و تن خویش را در رنج آز و سود و زیان می‌فرساییم. زنهار که دل به شادمانی ناپایدار مبندید، چرا که مرگ با چنگال تیز، چون شیری ژیان به کمین نشسته است. بیایید تا آز و فزون‌خواهی را رها کنیم و بر نادانی خویش خستو شویم. من از این تاج و تخت والای شاهی جز دادگری، آرامش و پند حکت‌آمیز نمی‌جویم تا مبادا بهره ما از این سرای سپنج، کینه و نفرین و رنج باشد. من راه کی‌خسرو را پی خواهم گرفت و کینه و آز را از دل بیرون خواهم راند. پس شما نیز با یکدیگر به سازش زیست کنید، به دادگری شادمان باشید و کینه را از یاد ببرید.
بزرگان جهان با شنیدن این سخنان، آفرین‌خوانِ دادار شدند و لهراسپ را شهریار راستین زمین خواندند. بدین‌سان، لهراسپ بر سریر پادشاهی استقرار یافت و حکمت و خرد پایه‌گذار کامروایی او گشت. سپس نامه‌بران و فرستادگانی به روم، هند، چین و سراسر بوم‌های آباد فرستاد و از دانایان و خردمندانی که توان پیمان‌پایی داشتند دعوت کرد تا به دربارش آیند. دانش‌پژوهان و حکیمان از هر مرز و بوم راه سپردند و در شهر بلخ گرد آمدند و چندی به شادمانی و تحصیل دانش پرداختند. لهراسپ شهری بس شگرف و پهناور در بلخ برآورد؛ شهری آراسته به کوی‌ها، برزن‌ها و بازارگاه‌های پررونق. در هر برزنی جایگاهی برای برگزاری جشن سده بنیاد نهاد و بر گرداگرد آن‌ها آتشکده‌ها برافراشت. از میان آن‌ها آتشکده‌ای بس شکوهمند به نام «برزین» ساخت که آکنده از فرّ و برز و ارجمندی بود و روشنی‌بخش دل‌ها و جان‌های مردمان گردید.