چون گشتاسپ همراه با میرین و هیشوی به دهانه بیشه سهمگین رسید، هیبت نبرد با آن دد خونخوار دل میرین و هیشوی را سرشار از بیم ساخت. آن دو با انگشت کمینگاه اژدهاگرگ را نشان دادند و از ترس جان خویش، دلیری نادیده گشتاسپ را در دستان چنگال‌های هیولا تباه‌شده پنداشتند و پس کشیدند. گشتاسپ دلاور از باره خویش فرود آمد و به پیشگاه دادار پاک به نماز ایستاد؛ او با تضرع از پروردگار جهان خواست تا وی را بر آن آفت فایق گرداند و نام پدرش لهراسپ را به اندوه ننشاند.
با دلی گرم از یاد یزدان و تیغ نیای خویش، سلم، بر زین نشست و کمان بر بازو استوار کرد. چون به تنگنای بیشه درآمد، خروشی هولناک چون ابر بهاری برآورد. گرگ اژدهاپیکر از غار خویش برون جست؛ تنش چون پیلی ژیان و دندان و شاخه‌اش چون گوزنی خشمگین بود که خاک را با چنگال درمی‌نوردید. گشتاسپ بارانی از تیر بر پیکر هیولا فروریخت، اما دد زخم‌خورده با تنی پرخون بر اسب سیاه گشتاسپ حمله برد و شکم باره را شکافت. گشتاسپ چالاکانه از اسب گسست، تیغ سلم از میان برکشید و پیاده ضربتی چنان سهمگین بر تارک جانور زد که پیکرش را از تارک تا میان دو نیم ساخت.
پس از دادخواهی و سپاس از پروردگار، گشتاسپ دو دندان دراز اژدهاگرگ را از فک او برکند و راه دریا پیش گرفت. در کنار آب، میرین و هیشوی که بر مرگ او اشک می‌ریختند، ناگاه او را پیاده و غرق در خون یافتند. با شگفتی او را در آغوش کشیدند و گشتاسپ داد سخن داد که چگونه اژدهایی را که قیصر بی‌ارزش می‌شمرد از پای درآورده است. او تنها اسبی از میرین پذیرفت و روانه خانه شد.
چون کتایون جوشن و سلاح رزم را بر تن شوهر دید، گشتاسپ راز خویش پنهان داشت و مدعی شد خویشانش از ایران آن را هدیه آورده‌اند. در خواب، گشتاسپ از التهاب رزم می‌پیچید و به کتایون از نژاد شاهانه و فرخنده خویش اندکی سخن گفت. در این میان، میرین شتابان به نزد قیصر رفت و به دروغ ادعا کرد که خود آن اژدها را با خنجر دو نیم ساخته است. قیصر شادمان فرمان داد گردونه‌ها پیکر پیل‌آسای گرگ را از بیشه بیرون کشند و جشن بزرگی برپا داشت، و دختر خویش را به پاس این پیگار به همسری میرین درآورد.