دهمین نبرد از هم‌آوردی‌های دوازده رخ میان برته‌ی دلاور و کهرم تیغ‌زن درگرفت؛ دو پهلوان پرکینه و سالار لشکریان که هر یک کینه‌ای کهن بر دل داشتند. آنان نخست هرگونه فن نبرد را بر یکدیگر آزمودند و سرانجام تیغ‌های هندی به کف گرفتند. درفش خجسته برته در دستش می‌درخشانید، چنان استوار و پابرجا که گویی کوه بیستون به جنبش درآمده است.
در میانه‌گاه کارزار، برته رخی نماند و با گردشی چابک بر گرد کهرم پیچید؛ سپس تیغی آتشین بر سر و کلاه‌خود کهرم فرود آورد. چنان ضربتی که کهرم تا سینه به دو نیم گشت و بیم از دل پهلوان ایرانی برفت. برته از تکاور خویش فرود آمد، کالبد نیمه‌شده‌ی دشمن را بر زین توزی بربست و خود بر باره برنشست.
همچون پلنگی خروشان و خشمگین بر بالای تپه آمد، درحالی‌که تیغ هندی بر دست و درفش همایون بر دوش داشت و پیکر سرنگون کهرم را بر اسب افکنده بود. او با بانگی بلند پیروزی کی‌خسرو، شهریار دادگر ایران را فریاد زد و فرّه پادشاهی‌اش را ستود.
چون نه ساعت از روز سپری شد، دیگر هیچ سواری از سپاه توران بر آن پهن‌دشت باقی نمانده بود. روزگار بوقلمون و گردش چرخ بدسگال چنین است؛ کسی را که سال‌ها به ناز می‌پرورد، به ناگه در روز شادمانی بر او شبیخون می‌زند و خواری و سختی می‌آورد. این نبرد برای تورانیان فرجامی بس شوم داشت؛ چنان‌که پیران ویسه چون به آوردگاه نگریست، هیچ سواری از لشکریان خویش زنده ندید و روان‌های بی‌شمار را دید که بر لب تیغ از تن جدا گشته بودند.