بیژن فرزند گیو و رویین دلاور، فرزند پیران، در ششمین نبرد از هم‌آوردی دوازده رخ به میدان کارزار گام نهادند. نخست هر دو پهلوان کمان‌های خویش را به زه کردند و از چپ و راست بر گرد یکدیگر بتاختند، اما تیرهای خدنگ آنان بر زره‌های استوار کارگر نیفتاد. پس بیژن عمود سنگین رومی خویش را برکشید و بر رویین یورش برد. در آن آوردگاه سهمگین، بیژن بر حریف خویش دست یافت؛ گرز گران را چنان بر سر رویین فرود آورد که مغز و خون از مغفرش فرو ریخت و پهلوان تورانی، در حالی که نام پدرش پیران را بر زبان می‌راند، بر زین پلنگینه جان سپرد و نگونسار بر خاک افتاد.
بیژن دلاور پیاده شد، کمند درافکند و پیکر گران رویین را چون پیلی بر پشت اسب او ببست. آن‌گاه درفش شیرپیکر و بنفش‌گون رویین را به چنگ آورد، مهار اسب او را گرفت و شادمانه به سوی تپه نشان و نزد سرکشان سپاه ایران شتافت. بیژن با دیدن نژادگان ایران بانگ پیروزی برآورد و برای پادشاه و سپهسالار ایران دعای جاودانگی و شادمانی نمود، چرا که چنین است رسم روزگار فریبنده که پس از هر فرازی، نشیبی بس سهمگین در پیش نهاده است.