داستان دوازده رخ

پس از پایان رزم ششم، نوبت به هفتمین هم‌آورد از پهلوانان دو سپاه رسید. از میانه لشکر ایران، هجیر دلاور—آن سوار هژیر و فرزند رزم‌آزموده گودرز—چون شیری ژیان به آوردگاه تاخت؛ پهلوانی که در میان گردان به دلیری و شمشیرزنی نامدار بود. در برابر او از کینه‌جویان توران، سپهرم پای به میدان نهاد؛ مردی باجاه و جلال و از خویشاوندان نزدیک افراسیاب که هیچ سواری چون او در پهنه کارزار رزم‌دیده نبود.

دو پهلوان در تلاقیگاه مرگ گام نهادند و گردی تیره از زیر سم اسبانشان به آسمان افراشته شد. بی‌درنگ تیغ‌های آبداده کشیدند و بر یکدیگر آویختند؛ از خشم ضربات و فرود آمدن آهن بر آهن، آذرخش و آتش شراره می‌کشید. هجیر چون شیری غران، بی‌باکانه بر سپهرم تاخت. او نخست نام جهان‌آفرین کردگار را بر زبان راند و به بختِ پیروزمند جهاندار کی‌خسرو توکل نمود؛ سپس تیغی چنان سهمگین بر سر و ترگ سپهرم فرود آورد که در همان دم، مرگ بر پهلوان تورانی چیره گشت. سپهرم به خواری و زاری از زین بر زمین افتاد و دهانش پر از خون شد.

هجیر فرخنده از باره خویش فرود آمد و با دلیریِ شیرآسا، پیکر بی‌جان سپهرم را بر زین فروبست. آنگاه بر اسب خویش نشست و عنان بارهِ حریف را به دست گرفت و رو به سوی پشته بازگرداند. او بر فراز تپه برآمد و آفرین و سپاس بر اختر نیک و زمین فرخنده فرستاد؛ چه، او پیروزی و توان خویش را همه از عنایت پروردگار جهان و گردش بختِ بیدار کیانی می‌دید.