پس از پیروزی‌های پهلوانان ایران، نوبت به پنجمین رزمگاه داستان دوازده رخ رسید. گروی زره، آن بدنهاد کینه‌توز که به بریدن سر سیاوشِ پاک‌دامن دست آلوده بود، چون دیوی سرکش به میدان آمد و در برابر گیو، فرزند گودرز کشواد جای گرفت. هر دو سوار نیو و کینه‌جو، نیزه‌ها را برداشته و چنان بر یکدیگر تاختند که گویی زهر مرگ در جام خون می‌چکاندند. پیکار چنان سهمگین و ضربات چنان خردکننده بود که سنان و تیغهٔ نیزه‌ها از هول و فشار نبرد از چنگ سواران جدا گشت و شکست.
چون نیزه‌ها کارگر نیفتاد، آن دو تهمتن کمان‌های خدنگ به دست گرفتند و همچون پلنگان تیزچنگال بر یکدیگر یورش بردند. اما در دل گیو نیو، هدفی بزرگ‌تر از کشتن دشمن می‌جوشید؛ او می‌خواست گروی زره را زنده بر خاک افکند، در بند کشد و به عنوان هدیه‌ای نو و گرانبها از خونخواهی سیاوش، نزد کی‌خسرو برد.
گیو با هیبتی چون کوه آتشین حمله برد و سهم و نهیبش چنان زمین را لرزاند که کمان از دست گروی زره فروافتاد. پهلوان تورانی شتابان دست به سوی تیغ برد، اما گیو به او مهلت نداد؛ گرز گران خویش را برافراشت و چنان سنگین بر سر و کلاه‌خود گروی فرود آورد که خون از تارک سرش جاری شد و بر چهره‌اش چکید. سپس گیو خم شد، کمرگاه دشمن خسته را بگرفت و او را با فشاری پولادین بر دربر کشید. گروی بی‌توش و توان از زین بر زمین افتاد و بیهوش گشت.
گیو، مانند پلنگی شکاری، زابک از باره خویش فرود آمد و دو دست گروی را از پشت، چون سنگی سخت بست. آن‌گاه بر زین نشست و دشمن کینه‌توز را پیاده در پیش اسب خویش دوانید تا به یاران و سپاه ایران رسید. گیو درفش خویش را بر فراز تپه برافراشت و با نعره‌ای کوه‌افکن، پیروزی شاه ایران‌زمین، کی‌خسرو، را به همگان مژده داد و غریو آفرین بر دادگر و پهلوانان در آسمان پیچید.