پس از آن رزمگاه شوم که جهان‌پهلوان رستم آسمان را بر دیدگان افراسیاب تار و سهمگین کرد، پادشاه توران با دلی سرشار از خشم و رنج، سر در گلیم ننگ پیچید و شتابان تا به شهر خلخ گریخت. کیان تورانی به خواری و خویشتن‌داری فرو افتاده بودند و شاه بی‌هیچ غروری سر خویش از دیدگان پنهان می‌داشت. چون به کاخ خویش درآمد، پردگیان و کاردانان بیدارِ دربار را گرد آورد؛ نبردآزمایانی چون پیرانِ هشیار، گرسیوزِ حیله‌گر، قراخان، گرسیون و شیدهٔ جوان و دلاور.
افراسیاب زبان به درد و گلایه گشود و گذشته‌های پرشکوه را یادآورد: «از روزگار منوچهر شاه تا به امروز، هرگز دست ایرانیان بدین درازی بر توران‌زمین نرسیده بود. من بر همه مهتران فرمان می‌راندم و کسی را یارای برتابیدن عنان در برابر من نبود. اما اکنون دلاورانِ ایران چندان گستاخ گشته‌اند که شبانه تا برِ دهلیز خانهٔ من شبیخون می‌زنند! پشه‌ها بر فیلان چیره گشته‌اند و آهوان به بالین شیر ژیان تاخته‌اند. اگر هم‌اکنون چاره‌ای نندیشیم و کین‌خواهی نکنیم، دود از نهاد کشور توران برخواهند آورد.»
بزرگان و موبدان توران، هم‌داستان با فرمانروای خویش، پیشنهاد کردند که سپاهی بیکران ساز کرده، از رود جیحون بگذرند و در آموی لشکری سهمگین برپا دارند؛ چرا که نبرد با گردانِ بی‌باکی چون رستم و گیو، تنها با کینه‌توزی و خشمی بی‌امان میسر است. افراسیاب از این رای برافروخت و شادمان گشت. نامه‌نگاران را خواند تا فرستادگانی شایسته به نزد فغفور چین و شاه ختن بفرستند و از هر گوشهٔ گیتی، لشکریان جنگجو گرد آورند.
در زمانی کوتاه، چنان درافزایش سپاهیان رخ داد که زمین چون دریای جوشان به جنبش درآمد و گرد سپاه، خورشید روشن را در پس چادر تاریکی نهان ساخت. افراسیاب سرِ بدره‌های کهن گشود—گنجینه‌هایی نهان که از زمان تور، پدر بر پسر راز نگه داشته بود. او بی‌دریغ دینار و گوهر افشاند تا سپاهیانش از هر نیازی بی‌نیاز گشتند. آن‌گاه پنجاه هزار گرد برگزیده به فرزند جوان و دلاورش، شیده سپرد و او را به پاسداری از مرز خوارزم گسیل داشت.
سپس پنجاه هزار جنگجوی آزموده از دلوران چین را به پیرانِ سپهسالار سپرد و او را فرمان داد تا بی‌درنگ رو به سوی شهر ایران نهد و هرگز سخن از آشتی نگوید: «کسی که آب و آتش را با هم گرد آورد، بر هر دو ستم کرده است! با تیغ تیز و کینهٔ سخت بجنگید.» پیرانِ کهنسال و شیدهٔ جوان، پوشیده در درع و کلاه‌خود زرین، با کوپال و تیغ‌های زهرآگین، همچون ابرهای غرندهٔ بهاری رو به سوی میدان نبرد نهادند تا بار دیگر آتش جنگ میان ایران و توران شعله‌ور گردد.