پس از پیروزی‌های شگرف و شکست‌دادن سپاه توران و دیوِ پولادوند، رستمِ تهمتن و دلاوران ایران با غنایمی بی‌شمار از کاروان شتران و اسبان، رخ به سوی میهن نهادند. ساز و سرودِ پیروزی و بانگِ کوس و کرنا و زنگِ شتران در هم پیچید و نویدِ بازگشتِ جهان‌پهلوان به ایران‌زمین رسید.
چون خبرِ آمدنِ رستم به شهریارِ ایران، کیخسرو رسید، شهر و بارگاه در شور و شادمانی فرو رفت. کیخسرو بفرمود تا پیلانِ جنگی را آراستند؛ زمین از گستردنِ زعفران و درم و افشاندنِ مشک و عنبر معطر گشت و نغمه‌خوانیِ رامشگران هر گوشه از آبادی را فرا گرفت. شاهِ جهان خود از جای بجنبید و با گستره‌ای از جلال به استقبالِ رستم شتافت.
چو تهمتن تاج و رایتِ کیخسرو را از دور دید، از باره فرود آمد و زمین را بوسه داد. کیخسرو نیز با مهربانی او را در آغوش کشید، آفرین‌ها بر او خواند و دستِ تهمتن در دستِ خویش بگرفت. آنگاه به همراهِ نامدارانی چون طوس، فریبرز، گودرز، گیو، روهام و گرگین به ایوانِ شاهی درآمدند.
بر خوانِ خسروانی و بزمِ مِی، گودرزِ کشواد داستانِ پیکارِ رستم با پولادوند دیو، نبردِ تن‌به‌تن، کشتی‌گرفتن و بر زمین‌زدنِ آن هیولای سهمگین را برای شاه بازگو کرد. کیخسرو از دلاوری‌های بی‌همتای رستم غرق در شادمانی شد و خدای را سپاس گفت و چشمِ بد را از جانِ پهلوان دور خواست.
یک ماه تمام در بارگاهِ شاهی شادخواری و سرودخوانیِ پهلوانی برپا بود. پس از آن، رستم رخصتِ رفتن خواست تا به دیدارِ پدر خویش، زالِ زر در زابلستان بشتابد. کیخسرو گنجینه‌ای بس گران‌بها از گوهر، یاقوت، جامه‌های ششتری، طبقهای زرین، غلامان و کنیزانِ سیمین‌بر و پای‌افزارِ زرین به او بخشید و خود دو منزل او را بدرقه کرد. سرانجام رستم پس از درود و نیایش، شادمان به سوی زابلستان روانه شد و گیتی بر کامِ شهریارِ دادگر، کیخسرو، آرام گرفت.