تهمتن رستم، پهلوان برتر گیتی، دبیری هوشمند و جهاندیده را به حضور فراخواند تا نامه پیروزی و شادمانی را به پهلوی بر پرنیان عنبرین بنگارد. نامه با نام و ستایش یزدان پاک، آفریننده کیوان و ماه و خورشید، بخشنده فر و تاج و توانایی، و سازنده سپهر و زمان و زمین آغاز گشت. رستم در نامه از آوردگاه فراخ میان دو کوه یاد کرد، جایی که سپاهیان بی‌شمار از چین و هند و کشکان و شگن با شمشیرزنانی فزون از صد هزار گرد آمده بودند. چهل روز تمام نبرد سنگین برپا بود و زمین از خون کشتگان سرخرنگ گشته و تا چهل فرسنگ رزمگاه از جسد دشمنان پوشیده شده بود. رستم گزارش داد که چگونه شاهان و سران دشمن را به خم کمند افکنده و در بند کشیده است و اکنون روی به کارزار نهاده تا گروی زره را نیز مغلوب سازد.
چو نامه با مهر کیانی فروبسته شد، رستم آن را به همراه هزار پیل بارکش، اسبان هیون و شاهانِ به بند افتاده به سپهسالار خویش، فریبرزِ کاووس سپرد. فریبرز شادمان و با دیده اشک‌بار از غم جدایی از شهریار رزم‌دیده، رهسپار دربار کیخسرو شد. رستم نیز پس از وداع با سپاهیان، شبی را به شادمانی و نغمه چنگ و باده‌گساری گذراند. با دمیدن سپیده‌دم و طلوع خورشید، کوس جنگی فرو کوبیده شد و تهمتن بر رخش تیزتگ نشست تا به همراه گودرز و توس و گیو، کین‌خواهیِ سیاوش را پی گیرد و خاکِ دشمنان را بر باد دهد.
در آن سو، چون خبر آمدن فریبرز به کیخسرو رسید، شاهِ ایران با سپاهی آراسته و بانگ شیپور و تبیره به استقبال شتافت. چون چشم کیخسرو بر پیلان بارکش و اسیران غل‌وبرزنجیرشده افتاد، تاج کیانی از سر برگرفت، از اسب فرود آمد و در برابر یزدانِ دادار بر خاک غلتید. او با دیده‌ای پرخون و دلی آکنده از سپاس، خدای را شکر گفت که او را از درد بی‌پدری و سختی‌ها رهانده و به والایی رسانده است، و ناله سر داد که: «ای پروردگار پاک، همه گنج و تاج زمین از آنِ من است، اما از تو تنها یک خواهش دارم و آن نگه داشتن جان رستم از بلاست.» سپس کیخسرو بر اسب نشست و شاهانِ اسیر را نگریست و بر پهلوان جهان‌آفرین خویش، رستم دستان، آفرین خواند.