پس از به خاک افتادن کاموس کشانی، خویشاوند سرافراز و پرمدعای او، ساوه، کینه‌خواه و خروشان به میدان کارزار آمد. او تیغ هندیِ بران در دست گرفت و بر گرد رستم چرخیدن گرفت تا راهی برای ضربت زدن بیابد. ساوه با بانگی غرورآمیز، تهمتن را ژنده‌پیل خطاب کرد و او را به موج‌های سهمگین و خروشان نبرد بیم داد و سوگند یاد کرد که کینِ خونِ کاموس را از او بازخواهد ستاند.
چون این رجزخوانی‌ها به گوش رستم رسید، جهان‌پهلوان درنگ نکرد و دست برد و گرز گران‌سنگ و پیل‌افکن خود را برکشید. رستم پیلتن گرز را چنان بر سر و کلاه‌خودِ ساوه کوفت که سرش در دم متلاشی گشت و جانش بزاری از تن بدر رفت؛ بدان گونه که گویی آن تن هرگز سری بر خویش ندیده بود. تهمتن پیکر بی‌جان ساوه را بر خاک افکند و رخش بادپا را بر روی آن براند تا هیچ نام و نشانی از او در پهنه گیتی بر جای نماند.
سپس رستمِ دلاور به قلب سپاه دشمن زد و درفشِ کشانی را سرنگون ساخت و بیمی مرگبار بر جان لشکر توران افکند. او خشمگینانه از میمنه به میسره سپاه دشمن تاخت و هیچ گردی را تاب پایداری در برابر ضربات مهلک او نبود. خاک میدان از مغز سر سرکشان پر شد و تمام لشکر کشانی یکسره در سوگ، پریشانی و نابودی فرورفتند.