چون پیام‌آوران پیروزی و غنایم بی‌شمار رستم به بارگاه کیانی رسیدند، کی‌خسرو شاه به ایوان خویش درآمد تا پاسخ‌نامه‌ای شایسته بنویسد؛ گویی در بوستان بزرگی نهالی پربار پدید می‌آورد. او در نخستین گام، زبان به ثنا و ستایش پروردگار جهان گشود—خداوند ناهید و چرخ گردان که جنگ و آشتی، و مهر و کین از فرمان اوست. اوست که آسمان را برافراشت، شب و روز را آراست، یکی را تیره‌بخت و دیگری را شایسته تاج و تخت نمود، و هر غم و شادمانی به تقدیر اوست.
سپس کی‌خسرو در نامه آورد: «آنچه از اسیران، پیلان، تاج و تخت، هیونان بارکش، جامه‌ها و گستردنی‌های گرانبها فرستاده بودی، همگی به درگاه رسید. همه این‌ها ابزار بزم و سور است که بدین سان از آوردگاه رزم فرستادی. کسی که روزگارش به سر نیامده باشد، هرگز این‌چنین از جان خویش سیر نمی‌شود! از رنج‌هایی که در نبرد با سپاه توران کشیدی آگاه بودم و شب و روز در پیشگاه یزدان پاک با دلی لرزان و چاک‌چاک نالیدم تا تو را نصرت بخشد. شهریاری که پهلوانی چون رستم دارد، سزاست که همواره جوان و پیروز بماند؛ چرخ گردون چاکری چون تو ندارد و بادا که بخت هرگز مهر خود را از تو نبرد!»
چون دبیر از نگارش آفرین‌ها پرداخت، کی‌خسرو نگین مهر شاهی بر آن نهاد. آنگاه بفرمود تا خلعتی بس فاخر آراستند: صد غلام زرین‌کمر با موی‌های مجعد، صد اسب گرانمایه با زین‌های زرین، صد شتر بارکش از دیبای چین، صد شتر از فرش‌های نفیس، دو انگشتری یاقوت درخشان، تاجی مرصع به گوهر و درّ خوشاب، و جامه‌های شاهانه زربفت به همراه طوق و دستبند و کمربند زرین. گنجی عظیم نثار سران سپاه شد.
سپس خسروشاه، فریبرز را با تاج و گرز و درفش و تختی زرین آراست و او را فرمان داد تا شتابان به سوی رستم بازگردد. فرمان شاه قاطع و کینه‌خواهانه بود: «در نبرد با افراسیاب نباید هیچ آرام و خواب و خوراکی داشت، تا آنگاه که سرِ آن شاهِ فتنه در حلقه کمند تو به بند درآید!» فریبرز نامه و خلعت‌ها را برگرفت و به کام دل شهریار، رو به سوی سپاه ایران نهاد.