افراسیاب چون نبرد را به بن‌بست دید و دانست که با آمدن رستم دستان، پای ایستادگی ندارد، چاره‌ای جز گریز نیافت. او درفش و دارایی خویش را بر جای نهاد و شتابان روی به سوی سرزمین‌های دوردست چین و ماچین نهاد تا جان خویش را برهاند. با گریز سالار توران، لشکریان ایران بر دشمن تاختند. رستم تهمتن بانگ برآورد که تیر و کمان را کنار نهید و با گرز و شمشیر، هنر پهلوانی خویش را نشان دهید. سپاهیان ایران چون پلنگانی خشمگین بر تورانیان یورش بردند و چنان رزمگاهی سهمگین آراستند که دشت از کشته‌ها پر شد و راه گذر نماند.
گروهی از تورانیان زنهار خواستند و گروهی سر به بیابان نهادند. چون رمه‌ای بی‌شبان، لشکریان توران متلاشی و پراکنده شدند. در این هنگام، جهان‌پهلوان رستم فرمان ایست داد و گفت: «کشتن دگر بس است!» او سپس لشکریان را به پند و خرد فراخواند و از بی‌وفایی سرای سپنج سخن گفت؛ که روزگار گهی چون اهریمن تیره‌گون و ستیزه‌جوست و گهی چون عروسی آراسته و پرنیان‌پوش. پس شایسته است که آدمی دست از ستم بدارد، به دادگری و نیکی گراید و اندر اندوه گیتی خود را تباه نسازد.
پس از آن، غنایم فراوانی از زر، گوهر، اسبان و سلاح‌ها گرد آورده شد؛ بخشی شایسته به دربار کی‌خسرو فرستاده شد، بخشی میان سپاهیان تقسیم گشت و پیگیری برای یافتن افراسیاب آغاز گردید، اما هیچ نشانی از شهریار توران بر کوه و دریا و خشک و آب به دست نیامد.