پیران ویسه، سپهسالار پراندوه توران، با دلی نگران و لرزان از هیبت رستم دستان، گام به پیش نهاد تا در میان دو سپاه با جهان‌پهلوان گفتگو کند. او که خود را زجرکشیدهٔ مکر گرسیوز و بی‌عدالتی افراسیاب می‌دانست، با رستم از ستمی که بر سیاوش پاک‌نهاد رفت نالید و گواهی داد که جان فرنگیس و کیخسرو را از چنگال افراسیاب رهانیده است. پیران خواهان آشتی بود و خود را بیگناه از خون سیاوش می‌خواند. رستم با فخامت و خردمندی پاسخ داد که اگر تورانیان گناهکاران و عاملان قتل سیاوش را بند کرده و تحویل دهند، و اگر پیران خود به دربار کیخسرو بیاید، راه آشتی باز خواهد بود. اما پیران نیک می‌دانست که خویشان و بزرگان توران هرگز به چنین شرطی گردن نخواهند نهاد.
چون پیران به لشکرگاه توران و خاقان چین بازگشت، حقیقتِ هولناکِ قدرت رستم را بر همگان آشکار ساخت و تحذیر داد که هیچ دلاوری تاب ایستادگی در برابر گرز سام و رخش بادپا را ندارد. اما شنگل، شهریار هند، لاف‌زنان پیش آمد و پهلوانی رستم را خوار شمرد و وعده داد که سحرگاهان با تیغ و تیر خویش سر از تن جهان‌پهلوان جدا خواهد کرد. هومان و کلباد از این ادعای بی‌مایه بیمناک شدند، ولی چرخ گردون راه نبرد را هموار کرده بود. در سوی دیگر، رستم با پهلوانان ایران چون گودرز، طوس، گیو و بیژن به مشاوره نشست؛ گودرز رستم را از فریبکاری‌های دیرینهٔ پیران بیم داد و رستم نیز پذیرفت که اگرچه پیران حق نیکی بر گردن کیخسرو دارد، اما در میدان کارزار چشم بر حقیقت نخواهد بست. با برآمدن خورشید، طبل نبرد کوبیده شد و دو سپاه چون دو دریای خروشان از خیل سواران، فیلان جنگی و تیراندازان، رو در روی یکدیگر صف‌آرایی کردند.