خاقان چین از فراز پشت پیل شاهوار خویش نگاهی به رزمگاه افکند و گستره پهناور دشت را از خون کشته‌شدگان و جوشش سپاهیان چون نیل خروشان دید. در میان میدان، پهلوان پیلتن ایران، رستم دیوبند، همچون کوهی استوار ایستاده بود و جنبش مرغان شکاری بر فراز آسمان تیره گواهی بر هیبت و شوکت او می‌داد. خاقان را هراسی سخت در دل افتاد؛ پس نامداری از میان لشکر خویش برگزید که به زبان و گفتار ایرانیان نیک آگاه بود و او را پیامی داد تا نزد تهمتن برد. خاقان پیغام داد که مردمان چغان، شگن، چین و وهر هیچ کینه‌ای با ایران ندارند و تنها به خواسته افراسیاب پیوسته به این نبرد شده‌اند؛ اکنون که کاموس کشته شده و هراس بر دل همگان افتاده، زمان بازگشت به آشتی و بزم است.
فرستاده با دلی پر بیم و زبانی پر سخن نزد رستم آمد و پیام صلح خاقان را بازگفت و او را پند داد که تا آهوی بیابان به چنگ نیامده، آن را بخشش نکند و کینه‌های گذشته را بشوید. اما رستم با شنیدن این سخنان، رخش را برانگیخت و خروشی چون شیر سر داد. تهمتن پاسخ داد که دشمنی که به قصد تاراج ایران زمین لشکر کشیده، با زاری و لابه رهایی نخواهد یافت. رستم خواستار تسلیم پیلان، تاج و تخت عاج خاقان شد و اعلام کرد که با کمند پرپیچ‌وشتاب خویش، نه تنها خاقان چین، که شیران ژیان را نیز به بند می‌کشد و هیچ حیله و فریبی نمی‌تواند جلوی انتقام ایران را بگیرد.