شنگل، پهلوان گردآوژن هندی، مغرورانه از میان صفوف لشکر پیش تاخت و بانگ برداشت که آن پهلوان سگزی کجاست تا به تیر و نیزه دمار از روزگارش برآرم. چون این آواز ناهنجار به گوش رستم دستان رسید، رخش را برانگیخت و در برابر او ظاهر شد. جهان‌پهلوان فریاد زد که زال زر مرا رستم نامیده و من همانم که در همین میدان جان از تن تو بیرون خواهم کشید. رستم نیزه‌ای بر پیوند کمرگاه شنگل زد، او را چون پرِ کاهی از زین برکند و بر خاک گرم افکند، سپس با شمشیر بر دست و تنش زخمی کاری وارد آورد. شنگل با تنی خسته و هراسان از چنگ پیلتن گریخت و خود را به بارگاه خاقان چین رساند. او پریشان‌حال اقرار کرد که این مرد نه آدمی معمولی، بلکه ژنده‌پیلی است بر فراز کوه و اژدهایی آتشین که هیچ سواری را تاب نبرد تن‌به‌تن با او نیست.
خاقان چین که نبرد فردی را بی‌فایده دید، فرمان داد تا تمامی سپاه چین، سقلاب و هند چون کوهی استوار گِرد رستم را بگیرند و او را در میان انبوه تیر و نیزه ناپدید سازند. لشکر گران دشمن گرد تهمتن حلقه زدند، آن‌چنان که خورشید در تاریکی غبار پنهان گشت. اما رستم با خروش و خشم، چون نهنگی خروشان به قلب دشمن زد؛ با هر ضربت گرز و خنجرش ده نیزه بر خاک می‌افتاد و تپه‌هایی از کشته‌شدگان بر جای می‌ماند. سپس جهان‌پهلوان رو به دلاوران ایران کرد و آنان را به پایمردی و کوبیدن کوس و سنج خواند. او گرز گاوپیکر را در دست چرخاند و بر میمنه و میسره سپاه چین تاخت؛ چنان صفوف دشمن را در هم درید که سرها بدون کلاه‌خود و تنه بدون سر بر خاک افتادند و فرار و نابودی بهره لشکر خاقان و افراسیاب گشت.