چون کی‌کاووس‌شاه، پیروز و سرسامان‌یافته از نبرد سنگین مازندران، گام بر خاک پاک ایران نهاد، گرد و غبار سپاهی بس عظیم چندان بر آسمان افراشته شد که خورشید روشن در پس تاریکی گرد ناپدید گشت. بانگ شادمانی و خروش مردمان، از زن و مرد، تا اوج گردون بالا رفت و سراسر شهرهای ایران‌زمین را آذین بستند. نغمه رامشگران و بوی می ناب هر گوشه و کنار را فراگرفت؛ گویی با بازگشت شهریار، ماه نوینی بر افق ایران درخشیدن گرفت و گیتی از نو جوانی یافت. کاووس بر تخت شاهی نشست، درِ گنجینه‌های کهن را گشود و روزی‌دهندگان و بخشندگان را بفرمود تا میان مستمندان دینار فراوان پراکنند.
در این میان، رستم تهمتن با کلاهی کیانی بر سر، بر پیشگاه شاه درآمد. کاووس‌شاه خدیو تهمتن را بسیار بنواخت و او را به پاس دلاوری‌های بی‌همتایش نزدیک خویش بر تخت نشانید. سپس خواستار آوردی عظیم از پاداش‌های شاهانه گشت: تختی از فیروزه با پایه‌هایی به شکل میش، تاجی گوهرنشان، خلعت‌های زربفت، صد ماهروی زرین‌کمر، صد کینه‌ور مشکین‌مو، صد اسب با زین و ستام زرین، صد استر سیاه با لگام‌های طلایی و بارهای دیبای خسروی از چین و روم، بدره‌های سرشار از دینار، جام‌های یاقوت پر از مشک و فیروزه‌گون جام‌های پر از گلاب. شاه منشوری بر حریر به عود و عنبر نبشت و فرمانروایی جاویدان ولایت نیمروز را به رستم سپرد تا پس از او هیچ کس بر آن مرز و بوم فرمان نرااند مگر رستم دستان و خاندانش. رستم تخت شهریار را بوسه داد و پس از دریافت منشور، آهنگ سیستان کرد.
پس از آن، کاووس‌شاه دادگری پیشه ساخت، درِ بیداد و ستم را بست، فرماندهی سپاه ایران را به طوس بخشید و مرزهای سپاهان را به گودرز سپرد. جهان چنان پر از ایمنی و داد گشت که پنداری باغ ارم بازسازی شد و بدین‌گونه داستان نبرد مازندران به پایان آمد تا رزم هاماوران آغاز گردد.