چون رستم از سپاس و آفرینِ کردگار فارغ آمد، بر رخش گلگون نشست و راهِ پر پیچ و خمِ منزلِ جادوان را در پیش گرفت. همی‌پیمود آن راهِ دراز و دشوار را تا آن‌گاه که خورشیدِ تابان از میان آسمان بگراست. ناگاه در میان دشت، درختان و گیاهانِ شاداب و آبِ روان پدیدار شد؛ جایی خرم و دلپذیر چون جایگاهِ جوانان. بر سر چشمه‌ای که چون چشمِ تذروان زلال بود، خوانی گشوده دید با جامی زرین پر از می، نان و گوشتِ بریانِ گور، و نمکدان و ریچال در پیرامون آن. این خوانِ جادوان بود که با نزدیک شدنِ پهلوان، دیوان از بیمِ او ناپدید شده بودند.
رستم از باره فرود آمد، زین برکشید و بر سر آن چشمهٔ فرخنده بنشست. نان و گوشت بخورد و جامی زرین پر از می برکشید. در کنار خوان، تنبوری یافت؛ بیابان را ناگاه چون خانهٔ سور و شادی دید. پهلوان تنبور را در بر گرفت، رود بنواخت و سرودِ مویه و تنهایی سر داد: که رستم پهلوانی آواره و شوربخت است که جامِ روزگارش همواره پر از غم است؛ به جای بزم و گلزار، کوه و بیابان بوستانِ اوست و پیکار با شیر و اژدهای سهمگین سرنوشتِ او.
این نغمهٔ دلاویز و بانگِ رود به گوشِ زنِ جادو رسید. او خود را به چهرهٔ بتِ زیبارویی بسان بهار بیاراست و پر از رنگ و بوی بر رستم درآمد و نزدِ او بنشست. تهمتن از دیدنِ آن ماهرو شادمان شد و یزدان را سپاس گفت که در دشتِ مازندران خوانی چنین با جام و میگساری جوان نصیبش کرده است. اما رستم نمی‌دانست که این نگارِ فریبنده، اهریمنی جادوباز است. رستم جامی از می به دستِ پری‌رخ داد و نامِ دادارِ نیکی‌دهش را بر زبان راند. تا نامِ خدای مهر برآمد، دگرگونی در سیمای جادو پدیدار شد؛ روانش تابِ نیایش نداشت و زبانش از ثنای یزدان فروماند و چهره‌اش چون دود سیاه گشت. رستم هشیار شد، کمندِ کیانی به باد اندر افکند و گردنِ جادو را به بند درآورد. جادو به هیبتِ پیری گنده و پرآژنگ درآمد. رستم خنجرِ آبدار برکشید و او را از میان به دو نیم کرد و دلِ جادوانِ مازندران را پر از بیم و هراس ساخت.