چون جهان‌پهلوان رستم از دیار مازندران بازآمد، کی‌کاووس شاه بی‌درنگ تدارک نبردی بزرگ و بی‌امان را دید. سراپرده گردون‌سای شاهی از شهر بیرون کشیده شد و در پهنه هامون برافراشته گشت. لشکری بی‌شمار از آراسته‌ترین جنگاوران ایران‌زمین گرد آمدند؛ چندان که از گرد تیره ناشی از تاختن سپاه، خورشید تابناک در دل آسمان پنهان شد. نه کوهی بر جای نمودار ماند، نه دشت و نه دریا؛ و خاک زمین از کوبش سم باره‌های تیزرو به ستوه آمد. کاووس‌شاه خشمگین و شتابان، لشکر را چون تندر می‌راند و در این رزم‌خواهی حتی درنگی را روا نمی‌داشت.