پاسخ شاه مازندران به فرستادهٔ ایران، سرشار از غرور، خودخواهی و تهدید بود. او خشمگینانه اعلام داشت که هیچ‌گاه سر بر آستان کی‌کاووس نخواهد نهاد، چرا که بارگاه خود را والاتر و سپاهش را بی‌کران‌تر می‌دانست. او از هزار و دویست فیل جنگی خویش یاد کرد و تهدید نمود که لشکری همچون شیر ژیان روانه خواهد ساخت تا خاک ایران را به تیره خاک تبدیل کرده و خواب خوش را از چشمان ایرانیان برباید.
چون فرهاد این سخنان تند و سرکشانه را شنید، بی‌درنگ عنان مرکب را به سوی سالار ایران تافت و آنچه را دید و شنید بی‌پرده بر کی‌کاووس آشکار ساخت. او گزارش داد که شاه مازندران خود را برتر از گردون می‌پندارد و جهان در دیدگانش پشیزی نمی‌ارزد.
کی‌کاووس از این خاری و ننگ به خشم آمد و جهان‌پهلوان رستم را به نزد خویش فراخواند. رستم، هژبر دلاور و پاسدار تاج‌وتخت، پیش آمد و از شهریار خواست تا رسالتِ بردنِ پاسخی قاطع و شمشیرگون را به او بسپارد؛ پیامی که همچون تندر، سهمگین باشد و دشمن را در جای خویش بنشاند. کاووس‌شاه رستم را ستود و او را نه تنها پهلوان که فرستاده‌ای بی‌بدیل خواند. پس دبیر شهریاری فراخوانده شد تا با کلماتی تیز چون پیکان تیر، نامه‌ای تهدیدآمیز بنگارد و شاه مازندران را بیم دهد که اگر سر از فرمان برنتابد، سپاهی عظیم از دریا تا دریا روانه خواهد شد و روان بداندیش دیو سپید، مغز سر او را پیشکش کرکسان خواهد کرد.