پس از گذشتن از خان اول، رستم راهی کویر سوزان و بیابانی بی‌آب‌وعلف گردید که گذشتن از آن ناگزیر بود. گرمای طاقت‌فرسا و تشنگی جانکاه، تاب‌وتمان از هوشیاری رخش و زبان گویای پهلوان ربود. رستم که پیکر پیلوارش از تف آفتاب می‌سوخت، ژوبین در دست از اسب پیاده شد و تلوتلوخوران همچون مستان بر خاک سوزان گام برداشت. زبانش از شدت عطش چاک‌چاک شده بود و مرگ را در چند قدمی خود می‌دید. در آن حالت زار، روی به سوی آسمان کرد و با ناله‌ای سوزناک به درگاه داور دادگر پناه برد؛ از یزدان خواست که اگر رنج او موجب خشنودی اوست، پاداشش را در سرای باقی عطایش کند و او را تندرست دارد تا کاووس‌شاه و سپاه ایران را از بند دیوان مازندران برهاند.
همان‌دم که رستم مأیوس بر خاک گرم افتاده بود، عنایت ایزدی متجلی شد و میشی کوهی و نیکوسرین از پیش روی او بپیمود. رستم از گذر آن میش در بیابان خشک، دریافت که باید در آن نزدیکی آبشخوری باشد. او گام‌هایش را استوار ساخت، شمشیر بر دست گرفت و با مهار رخش، به دنبال میش روانه شد. میش پیشرو او را به چشمه‌ای زلال و روشن رهنما گردید. رستم از شوق سر بر آسمان برداشت، یزدان پاک را سپاس گفت که بنده‌اش را در تنگنا رها نساخته و آن میش بیابانی را فرشته نجاتش کرده است. پهلوان بر آن میش درودها فرستاد و دعا کرد که از گزند یوزان و تیر صیادان در امان باشد.
آنگاه رستم تن و باره خویش را در آب زلال بشست تا چون خورشید تابناک شد. سپس کمربند رزم بست، ترکش را از تیر پر کرد و گوری به درشتی پیل شکار نمود. آتشی بزرگ برافروخت، گوشت شکار را برشته ساخت و پس از خوردن، استخوان‌هایش را در خاک پنهان نمود. وی بار دیگر از چشمه سیراب شد و چون خستگی بر او چیره گشت، رو به رخش کرد و او را سخت اندرز داد که از این پس به تنهایی با دیوان و شیران نبرد نکند و هنگام پیدایش دشمن، او را از خواب بیدار سازد. سپس پهلوان بیاسود و تا نیمه‌شب، رخش پاسدار خواب او بود.