توران‌سپاهیان از خاک آرمان بگذشتند و با دلی پرکین روی به زابلستان نهادند. شماساس که از فرارودان و کرانه‌های جیحون با شتاب تاخته بود، همراه با خزروان و سی هزار تیغ‌زن نامدار از بزرگان خنجرگزار ترکان، بیدار و سرکش تا کرانه‌های رود هیرمند پیش راندند. در آن هنگام، زال زر زاری‌کنان و با دلی آکنده از سوگ پدر، در شهر گوراب بر سرِ دخمه‌ی سام سوار سوگواری می‌کرد.
در درون شهر، مهراب کابلی فرمان می‌راند؛ شهریاری روشن‌روان و بیدار که خواب از چشمانش رخت بربسته بود. او چو از هجوم لشکر بیگانگان آگاه شد، فرستاده‌ای هوشمند به سوی شماساس گسیل داشت. پیام‌آور بر درگاه سراپرده‌ی سالار توران فرود آمد و درود فراوان مهراب را ابلاغ کرد. مهراب پیام فرستاده بود که نژاد ما از ضحاک تازی است و دلخوش به این پادشاهی در ایران نیستیم؛ چرا که تنها برای رهایی جان و با وصلت با زال چاره‌ای جز شکیبایی نداشتیم. اکنون که دستان سوگوارِ ستودانِ سام گشته و دل من از اندوه او شاد گردیده است، خواهان آنم که هرگز رویش را نبینم!
مهراب مهلت خواست تا قاصدی تندرو نزد افراسیاب فرستد و او را از حقیقت نیت خویش آگاه سازد تا زبانِ یاوه‌گویان کوتاه گردد و نثارها و باج‌های شایسته‌ی شهریاری به آستان توران پیشکش کند. او نوید داد که اگر افراسیاب او را به حضور خواند، با جان و دل شتابد و سرسپردگی آرد.
بدین تدبیر، مهراب دل سالار پهلوانان توران را خوش ساخت و چنگ در چاره‌جویی زد. همان دم، پیکی بادپا برانگیخت و به سوی زال فرستاد که ای پرنده‌وار بال بفرسای و بی‌نگاه به پشت سر بتاز! دو پهلوان تورانی با لشکری پلنگ‌گون بر هیرمند فرود آمده‌اند و من تنها به سیم و زر پایشان را دربند کرده‌ام؛ اگر لحظه‌ای در آمدن درنگ کنی، آرزوی دشمنِ بدگمان برآورده خواهد شد و خاک زابل به باد خواهد رفت!