سپیده دم روز دوم دمید و هر دو سپاه پس از آسایشی کوتاه، بار دیگر صف‌های جنگ‌آزموده خود را بیاراستند. ایرانیان بر پایه آیین کُهن شهریاران کیانی رده بستند و در برابرشان، افراسیاب با شنیدن بانگ کوس رویین، لشکر بی‌شمار توران را به گردش درآورد. از گرد سواران و شتاب باره‌ها، خورشید در میان گردی سیاه پنهان شد و فغان از سراسر بیابان به چرخ برین رسید، چنان‌که دشت و کوه از یکدیگر بازشناخته نمی‌شد.
نبرد آغاز شد و خون پهلوانان چون رودی خروشان بر خاک خشک فرو ریخت. در یک سو، قارن رزم‌خواه به هر سو که می‌تاخت، از سپاه دشمن خاک و خون می‌انگیخت؛ و در سوی دیگر، افراسیاب هر کجا گام می‌نهاد، بیابان را از خون ایرانیان لعل‌گون می‌کرد. عاقبت نوذر شاه از قلب سپاه بیرون آمد و مستقیم در برابر افراسیاب جای گرفت. دو شهریار نیزه بر نیزه افکندند و سنان‌ها را چنان در هم پیچیدند که دو مار ژیان به هم درنمی‌آمیزند. تا تاریکی شب، این دو نبرد رستم‌وار ادامه یافت اما دست پور پشنگ چیره گشت و سپاه ایران زیر فشار تیرها و سنگینی لشکر توران درهم شکسته شد. ایرانیان، خسته و زخم‌خورده، درمانده به هامون عقب نشستند و کشتگان خویش را بر خاک رها ساختند.
دل نوذر از اندوه و غم آکنده بود و تاج کیانی‌اش از گردش بد اختر به خاک تیره نشست. چون آوای کوس و شیپور خاموش گشت، نوذر فرزندان خویش، طوس و گستهم را فراخواند. دو شاهزاده با لبانی پر از آه سرد و رانی پر از درد به پیشگاه پدر آمدند. نوذر با دیدگانی خون‌بار از پندهای پدر خویش منوچهر یاد کرد؛ پندی که خبر داده بود روزی از توران و چین سپاهی بی‌شمار خواهد آمد و جهان را بر ایرانیان تنگ خواهد ساخت.
نوذر به پسران گفت که زمان آن پیشگویی سرآمده و روز تیره شهریاران فرا رسیده است. او دستور داد تا طوس و گستهم پنهانی از میان لشکر بیرون روند و به سوی سپاهان و پارس بشتابند، شبستان شاهی را بردارند و به سوی کوه البرز و زاوه‌کوه پناه برند تا مبادا تخمهٔ فریدون به تمامی از میان برود. او از آنان خواست که نگذارند لشکریان از رفتنشان آگاه شوند تا دل شکسته‌شان درمانده‌تر نگردد. نوذر با تن دادن به قضا و قدر آسمانی، فرزندانش را در آغوش کشید و اشک‌ریزان با آنان بدرود گفت، در حالی که می‌دانست این آخرین دیدار آنان در این گیتی است.