چون خبر کشته شدن بارمان در رزمگاه به گوش ویسه، سالار کینه‌توز توران رسید، آتش انتقام در جانش شعله‌ور گشت و با لشکری گران و نامدار به راه افتاد. اما هنوز به قارن نرسیده بود که بر عرصه نبرد درآمد و پیکر بی‌جان فرزند نازنین خود و گروهی از دلیران و گردان تورانی را افتاده بر خاک دید؛ پرچم‌های دریده، کوس‌های واژگون، چهره‌هایی چون سندروس زرد و جامه رزم به خون آغشته. ویسه از داغ پسر نالید و با دلی پردرد چون باد صرصر روی به سوی ولایت پارس نهاد.
از سوی دیگر، چون قارن از آمدن سپاه ویسه آگاه شد، فرمان داد تا ستوران و غنایم تازی را به جانب نیمروز بفرستند و خود جهان‌افروز و استوار به پیشباز دشمن شتافت. چون قارن از پارس گذر کرد و بر پهنه هامون قدم نهاد، از سمت چپ او گرد و غبار سیاهی برآمد و درفش تیره ترکان از میان گرد پدیدار شد. دو سپاه صفوف نبرد را آراستند و پهلوانان خشمگین رزم را آغاز کردند.
در این هنگام، ویسه از قلب سپاه خروش برآورد و مفاخره‌کنان بانگ زد: «ای قارن! تاج و تخت بزرگی ایران به باد رفت! از قنوج تا کابلستان و از درِ بست تا زابلستان، همه زیر نگین ماست و نقش فتح ما بر ایوان‌ها نگاشته شده. اکنون که شهریار شما نوذر گرفتار گشته، تو در کجای این جهان پناه خواهی یافت؟»
قارن سپهبد بی‌باکانه پاسخ داد: «من قارنم و از غرش طوفان و امواج حوادث باکی ندارم! نه از بیم گریخته‌ام و نه برای گفت‌وگوی بیهوده آمده‌ام. من به کین‌خواهیِ خون پاکان پیش آمدم و حساب پسرت بارمان را بازرساندم، و اکنون آماده‌ام تا طعم کین و کارزار را به تو نیز بچشانم!»
با این سخنان، تاریکی نبرد سراسر هوا را فراگرفت؛ گرد سیاهی برخاست که روشنی خورشید و ماه را پوشاند. دو لشکر بر یکدیگر تاختند و جوی‌های خون در خاک هامون روان شد. قارن رزم‌جو مستقیماً بر ویسه تاخت؛ ویسه که تاب پایداری در برابر ضربت گرز و تیغ قارن را نداشت، در میان معرکه سرگشته شد و روی از کارزار برتافت. چون شکست و تیره‌بختی بر ویسه سایه افکند، قارن پهلوان از سر بزرگواری او را دنبال نکرد. ویسه با دلی شکسته و دیدگانی پر از اشک داغ فرزند، شتابان به پیشگاه افراسیاب گریخت تا خبر این شکست خفت‌بار را بازگوید.