چون خبر کشته شدن پهلوانان تورانی به گوش افراسیاب رسید، شعله‌های خشم و غم در جانش زبانه کشید و اشک خونین از دیدگانش روان گشت. فریاد خشم برآورد که نوذر کجاست تا کینِ ویسه و کشته‌شدگان خویش را از او بازستانم؟ بی‌درنگ فرمان داد تا شاهِ درمانده ایران را خوار و برهنه، در غل و زنجیر کشیدند و همچون اسیری بی‌یاور پیش کشیدند. نوذر که روزگار را بر خود تیره و برگشته دید، دانست که پیمانه عمرش پر شده است. افراسیab از دور چشمان کینه‌توزش را بر شاه افتاده دوخت و آتش کهنِ نیاگانش، تور و سلم را، زنده ساخت. بی‌هیچ آزرم و دریغی، شمشیر آبداده برکشید و سر از تنِ یادگار منوچهر شاه جدا ساخت و پیکر بی‌جانش را بر خاکِ مذلت افکند؛ تا ایران‌زمین تهی از تخت و تاج شهریاری گردد.
پس از آن، دژخیمان افراسیاب اسیران ایرانی را نالان و لرزان به میان آوردند تا به دم تیغ سپارند. در این میان، اغریرث—برادر پاک‌نهاد و خردمند افراسیاب—با دلی سوزان و خروشان پیش آمد و افراسیاب را پند داد که کشتن اسیرانِ دست‌وبسته و بی‌سلاح، آیین بزرگی و مردانگی نیست. او زاری‌کنان از شاه توران خواست تا جان این بی‌گناهان را به او بخشد تا آنان را در غاری استوار در دیار ساری محبوس سازد. افراسیاب با شنیدن سخنان برادر، از کشتن آنان درگذشت و فرمان داد تا اسیران را با بند و مسمار سنگین به ساری برند. آن‌گاه افراسیab گردونه جنگ را حرکت داد و با سپاهی گران از دهستان روی به ری نهاد و بر تخت کیانی نشست و به گشودن گنجینه‌ها و بخشش دینار پرداخت.