چون شصت و پنج سال از عمر سپری گشت، بار اندیشه و رنج گران‌تر شد و روزگار چهره‌ای دشوارتر به خود گرفت. بزرگان و توانگران شهر از پرداخت پاداشی شایسته سر باز زدند و جز بانگِ بی‌حاصلِ «آفرین» و «احسنت»، در بدره‌های زر را بسته نگه داشتند؛ چنان‌که رنجِ سالیانِ سرایش بی‌هیچ بهره‌ای مادی بر جای ماند. در این میان، تنها آزادمردانی روشن‌روان چون علی دیلمی و حسین قتیب به یاری برخاستند؛ به‌ویژه حسین قتیب که با کرم و مردانگی، نان و جامه و زر فراهم آورد و سراینده را از رنج خراج و تنگی روزی آسوده ساخت.
سرانجام، چون سالیان عمر به هفتاد و یک رسید، طبع والای شعر، آسمان را در زیر بیت‌های شگرف خویش درآورد. داستان پادشاهی یزدگرد و دفتر کهن شاهان ایران در ماه اسفندارمذ و روز ارد، به سال چهارصد از هجرت نبوی به پایان رسید. اگرچه شهریار گیتی‌گشا قدر این شاهکار ندانست و بخل ورزید، اما پادشاهی کلام و حماسه جاودان گشت. تخم سخن در سراسر خاک پراکنده گردید؛ سخنی که زمان بر آن دست نخواهد یافت و تا آن‌گاه که در جهان، انساني دارنده هوش و رای و دین بر جای باشد، بر آفریننده این کاخ بلندِ اندیشه درود و آفرین خواهد فرستاد، چرا که دارنده این کلام جاودانه هرگز نخواهد مرد.