با دلی آکنده از خون و چهره‌ای زرد چون سندروس، یزدگرد شهریار نامه‌ای به جانب کنارنگ طوس و مرزبانان خطه خراسان نگاشت. او نامه را با نیایش دادگر جهان‌آفرین آغاز نمود؛ همان خدایی که بخشنده فرّ و دیهیم، فرمانروای پشه و عقاب و آفریننده پیل بر خشک و نهنگ در آب است. شاهنشاه خویشتن را از تبار بزرگان یزدان‌شناس یاد کرد و مرزبانان شمیران، رویین‌دژ، رابه‌کوه و کلات را درود فرستاد. او رنج دیرین آنان را در ایستادگی برابر شورش بهرام چوبینه ستود و سپس پرده از فاجعه بزرگ برداشت: تاختن سپاهیان تازی و فروپاشی سامان کشور. یزدگرد تعبیر خواب شگفت‌انگیز انوشیروان را بازگفت؛ خوابی که در آن ۱۰۰ هزار شتر سرکش تازی از اروندرود گذشته، آتشکده‌ها را خاموش کرده، جشن‌های نوروز و سده را تیره ساخته و کنگره‌های ایوان شاهی را فرو ریخته بودند. او خبر داد که روشن‌روانان و پهلوانان اکنون روی به خراسان نهاده‌اند. کشمگان، فرزند فرخ‌زاد، به پیشگاه شاه آمد و جغرافیای دژهای استوار همچون گنبدین‌کوه، خرمنه و لاژوردین را برشمرد. پس یزدگرد با پهلوانان به رایزنی نشست و مقرر شد چون سپاه گران در دژهای تنگ نمی‌گنجد، تمام گنجینه‌های شاهوار، جامه‌های زرین روم و چین و کشمیر، آذوقه‌های بی‌شمار از گندم و ارزن و پسته، چهل‌هزار گاو گردون‌کش، هزاران شتروار نمک، خرما و شهد، و چهل‌هزار پوست نمک‌سوده به همراه موبدان به سوی دژهای کوهستانی منتقل و پنهان گردد. او همچنین فرمان داد سکه‌هایی نوین به نام یزدان پاک و چهره تاج‌دار خویش ضرب کنند تا یادگار شاهنشاهی در این روزگار دژم باقی ماند.