روزگاری چند برنیامد که سرو سرافراز کابل، رودابه، بارور گردید و چهره پرطراوت چون بهارش پژمردن گرفت. تنش بس گران شد و آن رخسار ارغوانی به زردی زعفران گرایید. چون سیندخت مادر نگران، حال فرزند خویش پرسید، رودابه با ناله‌ای جانسوز راز درون بگشود که روز و شب از ثقل این بار در فغانم؛ گویی تنم را به سنگ آگنده‌اند یا آینی از آهن در درون دارم. چو هنگام زادن فراز آمد، تاب از تن بانوی کابل برفت و هوش از سرش پرید. کاخ دستان از فریاد سیندخت که موی می‌کَند و رخ می‌شخرید به لرزه درآمد.
چون آگهی به زال زر رسید، با دیده‌ای پرخون و دلی برشته بر بالین همسر آمد. در آن دم تیره، ناگهان پرِ سیمرغش به یاد آمد؛ همان ودیعه رازآمیز البرزکوه. پس مجمر بیاورد و آتشی افروخت و پاره‌ای از پرِ مرغ ایزدی را بر آتش نهاد. به ناگاه هوا تیره گشت و سیمرغ فرمان‌روا چون ابری پرباران بر پهنه آسمان پدیدار شد.
زال پیش او نماز برد و آفرین خواند. سیمرغ گفت: «ای پهلوان، این مویه و غمت از چیست؟ از این سرو سیمین‌بر، نره‌شیری جهانگیر زاده خواهد شد که هژبر بر خاک پای او بوسه زند و ابر بر بالای سرش نپاید. از آواز او چرم پلنگان چاک شود و دل گردان از بیم کوپالش بلرزد. او نیروی پیل و بالای سرو خواهد داشت و در خرد چون سام بزرگ خواهد بود.»
پس سیمرغ راه چاره بنمود: «خنجری آبگون و موبدی افسون‌دان و بینادل بیاورید. ماه رخسار را به می مست کنید تا درد را احساس نکند. سپس تهیگاه او را بشکافید و شیربچه را از پهلو بیرون کشید. آن‌گاه خستگی را بدوزید و مرهمی از گیاهی ویژه، شیر و مشک آماده ساخته، بر زخم مالید و پر مرا بر آن بکشید تا همان روز پیوند خورد.» سیمرغ پری از بازوی خویش بر زمین افکند و به پرواز درآمد. زال چنان کرد که پرنده راز دان گفته بود؛ دخت مهراب از هوش رفت و رستم، پهلوان آینده ایران، از پهلوی مادر چشم به جهان گشود.