سپاه گران خسرو پرویز چون از مرزهای آشنا گذشت، شتابان و خروشان به سوی دیار روم پیش راند تا به شارستان استوار کارستان رسید؛ شهری که قیصر آن را به بزرگی و استواری یاد می‌کرد. ترسابچگان و مردم روم چون از دور گرد و غبار لشکر بی‌شمار ایران را دیدند، ترسان و بی‌راه به هر سو دویدند، رخت به درون باره کشیدند و دروازه‌های آهنینی شارستان را سخت فروبستند.
شهریار گیتی‌فروز که انتظار چنین رفتاری نداشت، سه روز در بیرون حصار ماند. روز چهارم فرستاده‌ای فرستاد و رومیان را خواند که سپاهی چنین گران را خوراک و یاری رسانند و کینه‌ورزی نکنند. اما دل رومیان سخت بود و پیام شاه را خوار داشتند، در حالی که لشکریان ایران در سختی و گرسنگی به سر می‌بردند.
ناگاه دست تقدیر ایزدی برآمد؛ ابری سهمگین و تیره بر آسمان پدیدار شد و همچون شیر جنگی به غریدن درآمد. بادهای توفنده بر شارستان افتاد و ناله و فریاد از هر کوی و برزن برخواست. نیمه‌ای از شب تیره نگذشته بود که بخشی از باروی استوار کارستان فرو ریخت و ناپدید شد. رومیان، حیرت‌زده از این کیفر آسمانی، دریافتند که خشم ایزدی بر ایشان فرود آمده؛ پس به تضرع افتادند و به آستان یزدان پوزش آوردند.
بیداردلان شهر شتابان علوفه و خورش فراهم ساختند و سه پیر اسقف و راهب بزرگ با جامه‌ها و تحفه‌های گران‌بهای روم بیرون تاختند. آنان هدایا را به پیشگاه خسرو آوردند و به گناه و نادانی خویش خستو شدند. خسرو پرویز که پادشاهی جوان و بلندمنش بود، سرزنش و تندی نکرد و خطایشان را بخشید.
در میان شارستان، کاخی باشکوه برپا شده بود که سر به ابرهای آسمان می‌سایید؛ کاخی پرنگار که قیصر برای خویش برآورده بود. شاه ایران از دشت برآمد، به کاخ درآمد و در آن شارستان آباد بگردید. رومیان همگی به آفرین خوانی پرداختند و بر قدمگاه شهریار گوهر افشاندند. خسرو چون جایی خرم و آباد یافت، چندی در آنجا برآسود و سپس نامه‌ای آگاه‌کننده از تندباد و صاعقه و گشوده شدن کارستان به قیصر نوشت.
پس از آن، جهاندار خسرو بار و بنه بربست و به سوی شهر مانوی راند. بزرگان، خردمندان و رهبانان مانوی چون از آمدن پادشاه آگاه شدند، با هدایا و نثار فراوان به پیشواز شتافتند. در مجلس شهریار، سخن‌ها از توفان دوشین و شارستان کهن رانده شد و همگان وفاداری خویش را اعلام داشته، سر بر فرمان خسرو فرود آوردند.