شاهنشاه بهرام گور، آراسته به یوز شکاری و باز خوش‌پرواز، به هوای شکار رخت بر بست و به دشت روان گردید. در میانه راه به بیشه‌ای پردرخت و خوش‌منظر رسید؛ سرزمینی همچون بهشت نزهت‌بخش که هیچ آدمی و چارپایی در آن پدیدار نبود. بهرام دانست که آن‌جا موطنی برای شیران درنده و رزمگاهی برای دلاوران است. پس کمان را چله بست و بی‌درنگ شیر نری غرّان از میان درختان برآمد. بهرام دست به تیر برد و چنان رها ساخت که پهلوی شیر نر را به دلش فرو دوخت. شیر ماده از غم جفت خویش بانگ برآورد و چنگال گشوده بر بهرام تاخت، اما شاه با ضربت شمشیری آتشین بر میانگاهش زد و او را دو نیم ساخت.
در آن هنگام، پیری کهن‌سال و یزدان‌پرست به نام مهربنداد که دهقان آن ناحیه بود و از ستم شیران مال و دامش تباه گشته بود، از بیشه بیرون آمد. او بر شاه ایران آفرین خواند و سپاس خدای بگزارد که رنج شیران را به دست او برطرف ساخته است. دهقان شاه را به گرمی میزبانی کرد؛ رامشگران را فراخواند، گوسفندان فربه‌ای قربانی نمود و جام زرین از می و شهد و شیر پیشکش ساخت. مهربنداد که شاه را نمی‌شناخت، از سر مستی گفت که وی شبیه به شهریار ایران و شایسته تخت و گاه شاهی است. بهرام با لبخند پاسخ داد که آفریننده توانا چهره‌ها را آن‌گونه که خواهد می‌نگارد؛ و سپس فرمود که اگر چنین شبیه به شاه است، حکومت و مالکیت تمام آن بیشه و سرای را به مهربنداد می‌بخشد. آن‌گاه بهرام سوار بر اسب به کاخ خرم خویش بازگشت و شب را با یاد یاران در بوستان به خواب رفت.