شاهزاده بهرام در برابر بزرگان، سالاراندیده‌روزگار و موبدان ایران‌زمین برپا خاست و با صدایی رسا و پرشکوه سخن آغاز کرد. او گفت: «آنچه در نکوهش بیدادگری‌های پدرم یزدگرد بر زبان آوردید، سراسر راست است و حتا رنجی که بر مردم رفت از این نیز گران‌تر بود. من خود تلخی رفتار او را چشیده‌ام و روزگاری درخشش خرد در دیده‌ام تیره گشت؛ چه، کاخ او برای من چون زندانی بود تا آن‌که یزدان پاک بخشایش آورد و طینوش مرا از چنگال جفای او رهانید. از همین روی بود که به پناه منذر عرب رفتم، چرا که از شاه هرگز مهر و نواختی ندیدم. مباد که هیچ انسانی دارای چنین خوی شومی باشد که در آن مهر و مردمی گم شود!»
بهرام سپس به ستایش پروردگار پرداخت و افزود: «سپاس یزدان را که به من خرد بخشید تا روانم از روشنی آن بهره‌مند گردد. همواره از پروردگار خواسته‌ام که مرا در راه داد رهنمون شود تا گناه و ستمی را که پدرم بر مردم روا داشت، با دادگری از دل و جان این مرزوبوم بشوییم. من شبانِ این رمه خواهم بود و آسایش زیردستان را خواهم جست. پادشاهی نیاکانم—از شاپور و بهرام تا اردشیر—تبار به تبار به من رسیده و از سوی مادر نیز نوه شمیران‌شاهِ نامدارم. مرا هم خرد است و هم هنر، هم توان رزم و هم سواری، و در دلیری کسی را با خود برابر نمی‌بینم.»
آنگاه بهرام برای پایان دادن به کشمکش تاج‌وتخت، آزمونی شگفت و دادگرانه پیشنهاد کرد: «اکنون با شما پیمان می‌بندم و زبانم را در نزد پروردگار به گرو می‌گذارم: تخت عاج شاهنشاهی را بگذاریم و دو شیر ژیان و درنده از بیشه آورده، در دو سوی آن ببندیم و تاج کیانی را میان دو شیر قرار دهیم. هر کس که هوای پادشاهی در سر دارد، پیش رود و تاج را از میان دو شیر بردارد و بر سر نهد و بر تخت بنشیند! اگر او چنین کند و پارسا و دادگر باشد، جز او کسی را به شاهی نخواهیم پذیرفت. اما اگر از این شرط دادگرانه سرپیچید و سرکشی گزینید، بدانید که من و منذر و سپاه تازیک با گرز و تیغ بران، گرد از دمار شاهِ خودخوانده و سرزمین شما برخواهیم آورد!»
چون سخن بهرام به پایان رسید، برخاست و به خیمه خویش بازگشت. شگفتی و هیبت بر همگان سایه افکند. موبدان و بزرگان ایران گرد هم آمدند و پس از رایزنی گفتند: «این گفتار شکوهمند سرچشمه از فرّه ایزدی دارد و هیچ کژی در آن نیست. او سخنی جز به داد نمی‌گوید. اگر در این آزمون، شیران ژیان او را درهم درند، پروردگار ما را بازخواست نخواهد کرد، چه خود این شرط را نهاد؛ و اگر بتواند تاج را از میان شیران بردارد، فرّ و شکوهش از فریدون نیز فراتر خواهد رفت و جز او هیچ‌کس را شهریار ایران‌زمین نخواهیم خواند.»