چون شب تاریک جای خود را به سپیده‌دم خورشید داد و سحرگاهان پرتو زرین خویش را بر کوهسار افشاند، صاحب باغ نزد مهمان عالی‌قدر خویش آمد. باغبان با کلامی آکنده از ادب و فروتنی، به شاپور درود فرستاد و از سادگی و تهی‌دستی خانه خویش عذر خواست که نتوانسته آن‌گونه که شایسته است از او پذیرایی کند. شاپور با مهر پاسخ داد که این کلبه درویشی را بر همه تاج و تختهای شهریاری ترجیح می‌دهد. سپس از او خواست تا شاخه‌های برسم و کتاب زند و اوستا را آماده سازد تا به زمزمه نیایش زمزم بپردازد و در خلال آن راز دل بگشاید.
پس از ادای نماز، شاپور نهانی از باغبان درباره جایگاه موبدان‌موبد پرسید. باغبان خانه موبد را که از همان‌جا نمایان بود نشان داد. آن‌گاه شاپور قطعه‌ای گل معطر طلبید، نگین شاهی خویش را بر آن فشرد و به باغبان سپرد تا سحرگاهان آن را نادیده به دست موبدان‌موبد برساند و مراقب پاسخ و واکنش او باشد.
پگاهان باغبان مهر گلی را به بارگاه موبدان‌موبد برد. چون نگهبانان در را گشودند، باغبان نزد موبد بزرگ رفت، نماز برد و امانت را پیشکش کرد. موبد تا چشمش بر نگین شاهی افتاد، اشک شوق از دیدگانش جاری شد و دریافت که پادشاه ایران زنده و بازگشته است. پس با شتاب از باغبان پرسید این مهر از آنِ کیست؟ باغبان پاسخ داد سواری والاهمراه با بانویی ماهرو و فرهمند در خانه من جای گرفته است. چون موبد نشان و ویژگی‌های او را جویا شد، باغبان جثه پیل‌پیکر، بازوان ستبر، سینه شیرآسا و چهره تابناک و باابهت شاپور را وصف کرد؛ چهره‌ای که شکوه و شایستگی تاج شهریاری از آن می‌بارید.