پس از آنکه بند از پای اسفندیار برگرفته شد، وی روانه پرده‌سرای شهریار گردید تا در باب تدبیر کارها و کین‌خواهی با گشتاسپ‌شاه سخن سنجد. شاه یاد لهراسپ سالخورده و کینه فرشیدورد دلاور و دیگر نامداران روز نبرد را زنده ساخت و به فرزند پرنیرو گفت: چسان می‌توانی شادمان باشی در حالی که خواهرانت در چنگ ترکان جفاکار به بند اندرند؟ خوشا آنان که در میدان کین‌خواهی به خاک افتادند و گرفتاری در دست دشمن را ندیدند! اگر زیردستان، ما را بر تخت شاهی نگران بینند و خواهرانمان را اسیر، چه داوری خواهند کرد؟ تا زنده‌ام بر این ننگ می‌گریم و آتش بر دل و مغزم افتاده است. پیمان بستم با کردگار بلند که اگر بی‌گزند به توران‌زمین گام نهی، کام اژدها را بشکافی و خواهران خویش را برهانی، تاج شاهنشهی و تخت مهی و گنج بی‌رنج را به تو سپارم و خود به نیایشگاه روم. اسفندیار چون این سخنان بشنید، سر بر آستان پدر نهاد و پاسخ داد که مباد روزگار من بی‌تو بپاید! من بنده‌ای فرمانبردارم و تن و جانم فدای تو باد؛ سر و تخت و فرمان نمی‌خواهم، بلکه می‌روم تا کین از ارجاسپ بستانم، خاک توران را به لرزه درآورم و خواهرانم را به تخت فرّ و فیروزی بازگردانم. گشتاسپ فرزند را آفرین گفت و دعا کرد که خرد و روان یار او باشند و یزدان پناهش گردد. سپس به فرمان شاه، لشکری گران از موبدان و پهلوانان گرد آمد؛ دوازده هزار سوار کینه‌خواه و مردافکن برگزیده شدند، گنج‌های درم میان آنان بخشیده شد و تاجی سرشار از گوهر شاهوار به اسفندیار ارزانی گشت. خروشی عظیم از درگاه شاهی برآمد، گرد سپاه آسمان را تیره ساخت و اسفندیار با لشکری آماده، پهنه ایوان را به قصد دشت کارزار ترک گفت.