در روزگاری که اسفندیار، تهمتنِ کیانی، در پهن‌دشتِ شکارگاه به خلوت دشت دلیری می‌نمود، نغمه‌ای خنک از پیامی ناگهانی بر گوشش نشست؛ اینکه جاماسپِ فرزانه از سوی خسروِ ایران‌زمین به جانب او شتافته است. اسفندیار بر این آگاهی نگریست و در اندیشه فرورفت؛ او را چهار فرزند بود گرانمایه، رزم‌جوی و نیزه‌دار: بهمن، مهرنوش، طوشِ دلافروز و نوشاذَر که فروغ نژادش به روشنیِ گنبدِ آذر می‌مانست. بهمن بر پدر نگریست و رازِ این شگفتی و خنده غم‌آلود را جویا شد.
اسفندیار پاسخ داد که از خشم و کینِ شاهِ جهان نگران است؛ زیرا اگرچه دینِ بهی را در گیتی افروخته و با تیغِ بران جهان را پاک گردانیده، اما دیوِ بدخواه دلِ گشتاسپ را فریفته و بدگمانی بر جانش افکنده است. در این میان، گردِ سیاهی از فرازِ کوهسار برآمد و جاماسپ، چراغِ خردِ ایران‌زمین، پدیدار گشت. اسفندیار و گردانِ جوان به استقبالش شتافتند و از مرکب فرود آمدند. جاماسپ نامهٔ شاه را تسلیم کرد و در نهان صحه گذاشت که دیوی بی‌راه، دلِ گشتاسپ را بر وی چرکین ساخته است.
اسفندیار از پیرِ دانشمند چاره خواست که آیا گردن به فرمان نهد یا راه سرکشی پیش گیرد. جاماسپِ گوینده او را پند داد که خشمِ پدر بر فرزند نیکوتر از ستم و نافرمانیِ فرزند بر پدر است و خواستِ شهریار هرچه باشد باید گردن نهاده شود. اسفندیار پندِ وزیرِ فرزانه را پذیرفت، او را به بزم نشستن و نوشیدنِ نبید گرامی داشت و بویِ خوشِ عود برافروخت. روزِ دگر، بر تختِ خویش برآمد، سالاریِ لشکر را به فرزندش بهمن سپرد و خود با تنی چند از یالان، کمرِ خدمت بسته و کلاه‌خود بر سر، راهیِ درگاهِ گشتاسپ شد.