چون سخن گشتاسپ‌شاه درباره نامه‌پراکنی و تهدیدهای ارجاسپ به پایان رسید، زریر سپهدار، آن هژبر نبردپیشه، و اسفندیار تهمتن از جای برجوشیدند. تیغ‌های آبدیده و برهنه از غلاف برکشیدند و بانگ برآوردند که هرگاه در سرتاسر گیتی کسی سر از فرمان دین بهی پیچد، یا به بهانه سرکشی راه درگاه شاهنشاه فرخنده را نپیماید و پیش تخت تابناک او میان خدمت نبندد، جانش را با تیغ جان‌شکار از تن برخواهیم کند و سر غرورش را بر دار بلند خواهیم آویخت.
آنگاه زریر سپهبد، آن دلاور آزاده که در رزم چون شیر درنده بی‌باک بود، پیش گشتاسپ‌شاه آمد و رخصت خواست تا پاسخ ننگین ارجاسپ جادو را به کیفیتی شایسته بنویسد. شهریار ایران درخواست برادر دلیر خویش را خجسته یافت و او را فرمان داد تا برخیزد و خوارکننده سالاران و تگینان خلخ باشد.
زریر گران‌سنگ، اسفندیار فرخنده و جاماسپ وزیر دانا و آینده‌بین، هر سه با سینه سرشار از کینه اهریمنی و دل‌های دژم از گستاخی دشمن، به هم پیوستند و نامه‌ای نگاشتند بس تند و کوبنده، چنان‌که پاسخ شایسته کلام زشت ارجاسپ بود. زریر سپهدار نامه گشوده را برداشت و به نزد گشتاسپ‌شاه آورد و بر وی بخواند. جهانجوی گشتاسپ از فراست و تندی آن نامه هشیارانه خیره و شادمان گردید؛ پس نام خویش را بر آن رقم زد، مهر شاهی بر آن نهاد و فرستادگان توران را به پیشگاه فراخواند.
شاهنشاه با خشم و اقتدار نامه را به آنان سپرد و فرمود: «این نامه را برگیرید و شتابان به سوی ارجاسپ برید و دمی در راه نیاسایید! بدانید که اگر فرمان مقدس اوستا و زند پناه فرستادگان نبود و حرمت پیام‌آوران را پاس نمی‌داشت، شما را از خواب گران بیدار می‌کردم و زنده بر دار می‌آویختم تا آن گرگسار بداند که هرگز نباید در برابر شهریار ایران گردن‌کشی کند!»
پس نامه را پیش آنان افکند و بانگ زد: «بروید و این پاسخ را به آن ترک جادو برسانید! به او بگویید روز مرگت فرا رسیده و جانت تشنه خاک و خون گشته است. باد بر گردنت وزان باد و خنجر بر میانت نشسته؛ استخوان‌هایت در خاک تیره‌گون پراکنده خواهد شد! اگر ایزد توانا بخواهد، همین ماه جامه آهنین رزم بر تن می‌پوشم، سپاه ایران را به خاک توران درمی‌آورم و کشور گرگساران را یکسره به نابودی و تباهی می‌کشانم!»