چون سپیده دمید و فروغ ستارگان در پرده شب ناپدید شد، گشتاسپ‌شاه دستور داد تا کوس نبرد بر پشت پیلان کوبیدند و سپاه ایران را به هامون روانه ساختند. دیده‌بانان ایرانی که بر فراز کوه‌ها و گذرگاه‌ها گماشته شده بودند، دوان‌دوان خبر آوردند که لشکری گران و بی‌شمار از سواران توران و چین در دشت و دره و کوهستان خیمه زده‌اند و زمین از فراوانی ایشان تنگ آمده است.
شهریار ایران، برادر دلاور خویش زریر سپهسالار را به حضور خواند، درفش کاویانی را به او سپرد و فرمان داد تا پیلان و گردان سپاه را بیاراید. زریر فرمان شاه را لبیک گفت؛ پنجاه هزار سوار گزیده و پیل‌پیکر را به اسفندیار سپرد و جناحی از لشکر را به او واگذاشت. جناح دیگر را از شیردلان نبردآزما بیاراست و قلب سپاه را به گرامی، پهلوان بی‌همتا و همتای شاه، بسپرد. نگهبانی از پشت سپاه و دیده‌بانی رزمگاه را به بستور، آن چراغ تابناک نژاد خسروانی، واگذار کرد. سپس گشتاسپ‌شاه خود بر فراز کوهی بلند رفت، بر تخت شاهی نشست و با دلی پرغصه از رنج و رزم پیش‌رو، به صف‌آرایی لشکر خویش بنگریست.
در سنگر مقابل، ارجاسپ‌شاه توران نیز لشکری بی‌کران بیاراست. سی هزار سوار جنگ‌آزما از مردم خلخ را جدا کرد و به بیدرفش سپرد که دارنده کوس مهین و درفش رنگین بود و یک جناح سپاه را به او داد. جناح دیگر را به گرگسار سپرد و صدهزار سوار گزیده در اختیارش گذاشت. قلب لشکر خویش را به نامخواست جادوگر و سپاهیان نامدار سپرد. ارجاسپ خود با صدهزار سوار گرد و نبردآزما در پشت سپاه بایستاد تا رزمگاه را زیر نظر داشته باشد و فرزند جهان‌دیده‌اش، کهرم را که گرما و سرما چشیده روزگار بود، به سپهسالاری کل لشکر گران خویش گماشت.