چون قیصر روم بر پهنه دشت گام نهاد، از گشتاسپ پرسید که چرا گهر خویش در نهفت داشته و نژاد کیانی خویش را پنهان داشته است. گشتاسپ پاسخ داد که او پیش از این در دربار شاهنشاه ایران جایگاه و نامی بلند داشته و همه لشکر ایران از هنرها و دلاوری‌های او آگاهند؛ پس شایسته‌تر آن است که خود به میان ایرانیان رود تا هم پاسخ مهر خویش یابد و هم کام قیصر را برآورد و نام او را در جهان درفشان سازد. قیصر خرسند شد و او را بر این خواسته توانا دید.
گشتاسپ بر باره تکاور خویش نشست و به سوی اردوگاه زریر تاخت. چون سپاهیان ایران چهره تابناک پور لهراسپ را دیدند، شادمان و اشک‌ریزان به پیشوازش شتافتند، پیش او بر خاک افتادند و یزدان را سپاس گفتند که رنج‌های درازشان به پایان آمده است. زریر خجسته نیز آزرده از رزم و آرزومند دیدار برادر، پیاده شد و گشتاسپ را تنگ در بر گرفت. آنگاه بزرگان و کنداوران ایران گرد آمدند و بر تخت نشستند.
زریر پیام لهراسپ‌شاه را به برادر رسانید و گفت: «پدرمان پیر و سالخورده شده و دل بر بندگی پاک‌یزدان نهاده است. او تاج شاهنشاهی و گنج کینه‌توزان را برای تو فرستاده و فرمان داده که سراسر ایران‌زمین و تاج و تخت کیانی از آنِ تو باشد و برای ما گوشه‌ای خلوت از جهان کفایت می‌کند.» برادر آنگاه تاج پرمایه، طوق و یاره زرین و تخت عاج را پیش آورد. گشتاسپ با دلی شاد بر تخت پدر نشست و تاج کیانی بر سر نهاد. شاهزادگان کیانی از دودمان کاووس و پهلوانان گودرزی همچون بهرام، ساوه و ریونیز بر او آفرین خواندند و او را شهریار جهان نامیدند.
سپس گشتاسپ پیامی به قیصر فرستاد و او را به دشت رزمگاه فراخواند تا پیمان دوستی ببندند. قیصر چون به دشت آمد و گشتاسپ را بر تخت عاج با تاج فیروزه دید، شگفت‌زده او را در بر گرفت و به راز سرآمدی پور لهراسپ پی برد. قیصر از رفتارهای گذشته خویش پوزش خواست و گشتاسپ نیز با بزرگواری عذر او را پذیرفت و خواستار فرستادن همسر وفادارش کتایون شد.
قیصر با پشیمانی و شرمساری بازگشت و گنجی بیکران، هزار غلام و پرستار رومی، طوق‌های پرگوهر، پنج شتروار دینار سرخ و جامه‌های دیبای چین و گستوان‌های جنگی همراه کتایون به نزد گشتاسپ فرستاد. کتایون با شکوهی شاهانه به بارگاه آمد و کوس شادی برافراشته شد. گشتاسپ قیصر را با بدرقه‌ای شایسته به روم بازگرداند و خود همراه سپاهیان و همسر خویش راهی ایران‌زمین شد.
در ایران، لهراسپ به پیشواز پور دلاور خویش آمد، او را در بر گرفت و از گردش روزگار شگفت‌زده گشت. شاه کهنسال گشتاسپ را بر تخت نشست و تاج بر سرش نهاد و تخت پادشاهی را به تمامی به او سپرد تا آیین دادگری کیانی ادامه یابد.