سپاه ایران به رهبری تهمتن رستم پس از پیروزی‌های درخشان، رخت سفر بست و به نزدیکی شهری رسید که آن را «دژ بیداد» می‌خواندند؛ دژی استوار و آباد اما خفته در تاریکی ستم و پلیدی. حاکم آن شهر مردی سنگ‌دل و خون‌خوار به نام کافور بود که خوانی شرم‌آور داشت؛ خوراک روزمره‌اش از گوشت کودکان نارسیده و دوشیزگان پاک‌دامن تأمین می‌شد. رستم چون از این زشتی آگاه گشت، گستهم و بیژن را با سه هزار سوار زره‌پوش فرستاد تا آن دژ شوم را بگشایند.
کافور با خفتان جنگی و سپاهی وحشی که چون پلنگان رزم‌جو بودند به پیشواز ایرانیان آمد. نبردی سخت و خونین درگرفت و تیرها چون باران بر پیکرها نشست. چون تلفات سپاه ایران بالا گرفت، گستهم، بیژن را شتابان به نزد رستم فرستاد تا جهان‌پهلوان را به یاری فراخواند. رستم چون باد سیاه بر عرصه نبرد تاخت و با دیدن پیکرهای کشته‌شدگان، به کافور بانگ برآورد که روزگارت به سر آمده است. کافور تیغ کشید، اما رستم سپر برآورد و سپس با گرز گران خویش چنان بر سر و ترگ کافور کوفت که کاسه سرش خرد گشت و جان پلیدش برباد رفت.
مدافعان دژ هراسان به درون گریختند و درها را بستند. آنان از فراز باره فریاد برآوردند که این دژ به دست تور فرزند فریدون و با جادو و افسون از سنگ و خشت و چوب ساخته شده و هیچ منجنیقی را توان ویرانی آن نیست. اما رستم بی‌درنگ دستور داد دژ را از چهار سو محاصره کنند؛ گودرز و طوس با پیلان و شیپورها، و گردان زابل و کابل با خنجرهای بران. تیراندازان ایرانی هر که را بر باره پدیدار می‌شد هدف گرفتند، و سپس به فرمان رستم، پیِ دیوار را کندند و ستون‌های چوبین آغشته به نفت سیاه زیر آن نهادند و آتش افروختند. با سوختن ستون‌ها، دیوار سنگی برج به ناگاه فرو ریخت و دشت در غبار فرو رفت.
لشکر ایران از شکاف دیوار به درون دژ ریختند. رزم‌آوران دژ تا پای جان جنگیدند، اما شکست یافتند؛ گروهی کشته و گروهی اسیر گشتند و غنایمی بی‌شمار از سیم و زر و اسبان نژاده به چنگ آمد. رستم سر و تن بشست و در برابر دادار جهان به نماز ایستاد و یزدان‌پاک را سپاس گفت. سپس گیو را با ده هزار سوار فرستاد تا تا مرز ختن برانند و مانع گردآمدن تورانیان شوند. گیو پس از سه روز با غنایم و خوبرویان فراوان بازگشت. بزرگان ایران به سرپرستی گودرز بر گرد رستم حلقه زدند و هنرنمایی تیر و کمان و توان رخش و گرز او را ستودند.
در همین حال، خبر سقوط دژ بیداد و نابودی کافور به افراسیاب رسید. شاه توران غرق در غم و هراس گشت و یاد نبردهای کهن با رستم و ربوده شدنش از روی زین به دست تهمتن افتاد. لشکر توران او را دلداری دادند که رستم تنها یک تن است و نباید بیم به دل راه داد. افراسیاب جاسوسی هوشیار به نام فرغار را روانه سپاه ایران کرد. فرغار به میان لشکر ایران نفوذ کرد و سراپرده سبز رستم، ببر بیان، اسب افسانه‌ای رخش، و پهلوانان نامداری چون طوس، گودرز، گیو، فریبرز و بیژن را دید. او هراسان بازگشت و شکوه و هیبت رستم و پیلتنان ایران را برای افراسیاب بازگو کرد.
افراسیاب که نگران آینده تاج و تخت بود، تصمیم گرفت از پهلوانی دیوسیرت و رویین‌تن به نام «پولادوند» یاری جوید. او نامه‌ای پر از لابه و وعده‌های بزرگ نوشت و نیمه پادشاهی و گنج‌های خویش را به او پیشنهاد داد. فرزندش شیده نامه را نزد پولادوند برد. پولادوند سپاهی چون دیوان گرد آورد، از کوهسار فرود آمد و به دربار افراسیاب شتافت. افراسیاب او را گرم در آغوش کشید و از رنج‌هایی که رستم بر توران وارد آورده بود نالید. پولادوند با یادآوری دلاوری‌های رستم در مازندران و کشتن دیو سپید و ارژنگ، گفت که نبرد تن‌به‌تن با رستم آسان نیست، اما پیشنهاد کرد که سپاه توران به یکباره بر رستم بتازند تا او را خسته کنند و سپس خودش کارش را بسازد. در میانه بزم و مستی، پولادوند لاف زد که رستم زابلی را به تیغ تیز خرد خواهد کرد و کین تورانیان را از او بازخواهد ستاند.