داستان کاموس کشانی

به نام خداوند خورشید و ماه، پروردگاری که راه خرد را بر دل انسان گشود و هستی و راستی را بنیان نهاد. او آفریننده بهرام و کیوان و خورشید درخشان است؛ سرچشمه هر مژده نیک و یگانه امید جان‌ها. اندیشه آدمی در ستایش بی‌چون و چرای او فرامی‌ماند و جان تنها می‌تواند در شگفتی جمالش نثار گردد. از قدرتش مکان و زمان پدید آمد و حتی نقش پای موری ناتوان بر زمین، گواهی بر وجود بی‌همتای اوست. از خورشید گردان تا خاک تیره، و از باد و آتش تا آب پاک، همگی بر یگانگی‌اش شهادت می‌دهند و روان آدمی را با حقیقت آشنا می‌سازند. پروردگار از هرچه آفریده بی‌نیاز است؛ تاج و تخت و گنج و سپاه، شوکت و کاستی، و ناز و بخت، همگی در برابر عظمت او هیچ‌اند و بندگان فرمان‌بردارِ رایِ والای اویند. اوست که شب و روز، سپهر گردان، خشم و مهر، و خواب و خور را آفرید و شادی و رنج بندگان به خواست اوست. در میان همه شگفتی‌های این گیتی پهناور، یاد و نام رستم تهمتن بسنده است؛ پهلوانی که داستان دلاوری‌هایش بر طاق دل‌ها حک شده است. او سرمایه مردانگی، شمشیرزنی، دانش و شکیبایی است؛ در دشت چون فیل سهمگین و در آب چو نهنگ ژیان، با دلی روشن و اندیشه‌ای فرزانه. اینک زمان آن رسیده تا دفتر کهن گشوده شود و داستان رزم کاموس کشانی بر زبان آید.