سپهدار طوس، فرمانده گرامی سپاه ایران، فرمان داد تا طبل‌ها و کوس‌های جنگی بر پشت پیلان گردون‌شکوه بسته شوند و گردان خستگی‌ناپذیر رزم‌گاه آرایش یابند. او بنه‌گاه و پیادگان را به سوی دامنه‌های استوار کوه‌پایه فرستاد؛ سپس پهلوان کهنسال و باتجربه، گودرز کشواد را بر میمنه و فرزند دلاورش، رهام را بر میسره گماشت تا صفوف نبرد چون سدی پولادین شکل گیرد.
با آغاز نواختن کرنای‌ها و خروش کوس‌ها، گویی گنبد لاجوردی آسمان متزلزل گشت و گرد و غبار سهمگینی از زیر سم اسبان برافراشت که خورشید جهان‌تاب را در پرده‌ای سیاه پوشاند. بر روی هامون، بارانی از تیغ‌های الماس‌گون و گرزهای گرانبار می‌بارید و خروش بی‌امان کوس و شيپور، چنان آشوبی برپا کرده بود که رزمندگان سر از پا نمی‌شناختند. دشت و دمن از خون دلاوران به دریاچه‌ای سرخ بدل گشت و شمشیرهای آخته در میان تیرگی گردوخاک چون کانون‌های آتش می‌درخشیدند.
در این هنگام، طوس نگاهی به آسمان تیره افکند و رو به گودرز کرد و با دلی پرهراس گفت: «ستاره‌شناس خردمند مرا هشدار داده بود که تا بگذشتن سه پاس از شب در چنین روزی، شمشیرها چشمه خون جاری خواهند ساخت و بیم آن دارم که در انتها، پیروزی نصیب دشمن کینه‌توز گردد.» اما پهلوانان نامدار ایران—چون گیو، رهام، شیدوش، گستهم، خراد و برزین—بی‌اعتنا به بیم و پیشگویی، با سینه سپردنی تهورآمیز از میان صفوف بیرون تاختند تا کین دل خویش را از دشمن بستانند.
در جبهه مقابل، هومان تورانی سپاه خود را چون کوهی از پولاد گرد آورد. پهلوانان دو کشور مردانه بر رزم‌گاه رویاروی شدند: گرازه، رهام، شیدوش و گیو در برابر دلاوران توران چون فرشیدورد، لهّاک، کلباد و شطرخ صف کشیدند. بیژن دلاور به نبرد با کلباد بادپا شتافت و هومان با بانک رسا سپاه توران را غوغا انداخت تا جان بر کف نهند و زمین را از وجود ایرانیان تهی سازند. در همان حال، طوس پیادگان، ژوپین‌وران و سپرداران را در پیشاپیش سواران مستقر ساخت و دستور داد تا محکم بر جای خود بایستند و سنان‌ها را پیش کشند تا عیار گرزهای گران در میان نبرده‌سران دو سپاه آشکار گردد.