شب‌هنگام، در آن دم که بانگ کوس جنگی بر کوهسار هماون می‌پیچید، طوس سپهدار با دلی داغ‌دار و پر از اندوه به خواب فرورفت. در تاری شب، روحی پاک و تابناک پدیدار شد؛ چنان دید که از دل آب زلال، شمعی فروزان برآمد و بر تارک آن شمع، تختی از عاج مرصع نهاده بودند و سیاوش با فرّ و تاج شاهی بر آن نشسته بود. سیاوش لب به خنده‌ای مهرآمیز گشود و با نوایی دلنشین طوس را نوید داد که ایرانیان را در همین جایگاه استوار دار، چرا که پیروزی نهایی از آن شماست و نباید از کاستی‌ها اندوهگین شوید. طوس سپیده‌دم با دلی شادمان و رها از غم بیدار شد و خواب خویش را برای گودرز جهان‌پهلوان بازگفت و مژده داد که رستم تهمتن به‌زودی چون بادی دمان فراخواهد رسید.
با بانگ نای و افراشته شدن درفش کاویانی، پهلوانان ایران میان بستند. در آن سوی دشت، پیران سپاه توران را پیش آورد، چنان‌که گرد رزمندگان خورشید تابناک را تیره ساخت. هومان، پهلوان تورانی، پیران را به شبیخون و شتاب در رزم خواند، اما پیران که خردمندی کارآزموده بود، او را شکیبایی داد و یادآور شد که روز گذشته سه دلاور ایرانی با سپاهی اندک، نامداران توران را به خاک افکندند. او گفت که ایرانیان بر کوهی سخت و خشک پناه برده‌اند و اسپانشان خار می‌چَرند؛ پس نباید راه را بر ایشان گشود، بلکه باید صبر کرد تا از تنگی آب و نان ناتوان گردند و جان زنهار خواهند.
اما در لشکرگاه ایران، طوس سپهدار از گردآمدن بی‌شمار تورانیان و کمی خورش، دلی پرخون داشت. او به گودرز گفت که فردا تیغ‌ها برکشیم و به سیمای مرگ با نام بلند لبخند زنیم که مرگ با نام، خوش‌تر از زیستن با بیم و خاری است. هم‌زمان، مژده‌ای بس بزرگ به پیران ویسه رسید؛ افراسیاب سپاهی بیکران از مرز سپیجاب تا روم و ماوراءالنهر به یاری او فرستاده بود. در پیشاپیش این سپاه، خاقان چین با تاجی چون سپهر و کاموس کشانی، آن پهلوان پیلتن و شمشیرزنی که هرگز شکست ندیده بود، روانه رزمگاه شده بودند تا طومار ایرانیان را در هم پیچند.