با فرو نشستن آفتاب جهان‌تاب و فرورفتن گیتی در تاریکی شب، سپاه هزارنفره از دژداران دلاور از گذرگاه تنگ کلات وارد دژ شدند. درهای استوار قلعه بسته شد و آوای زنگ‌ها و جرس‌ها بر فراز برج‌ها طنین‌انداز گردید. جریره، همسر سپیدبخت سیاوش و مادر فرود، اندوهگین و پردرد بر تخت خویش خفت. در خواب، دیده‌ای بس هولناک یافت: آتشی سهمگین از دژ بلند کلات زبانه کشید، تمام سپیدکوه در شعله‌هایش سوخت و قلعه و پرستندگان و خدمه را یکسره در برگرفت.
جریره با دلی آکنده از درد و روانی پریشان از خواب پرید. شتابان بر باره دژ برآمد و نگاهی به بیرون افکند؛ دشتی و کوهی دید سرشار از نبردآوران، پوشیده در درع و نیزه. اشک خونین بر رخسار روان کرد و شتابان بر بالین فرود امد. او را بیدار کرد و گفت: «ای فرزند، بیدار شو که اختر بد بر ما چیره گشته! کوه به تمامی در محاصره دشمنان است و سرتاسر را نیزه و جوشن فراگرفته.»
فرود دلاور، بی‌آنکه هراسی به دل راه دهد، رو به مادر کرد و گفت: «ای مادر، چرا دلت چنین از اندوه پردود است؟ اگر سرنوشت من پایان یافته باشد، هیچ‌کس نمی‌تواند بر تقدیر پیشی گیرد. پدرم نیز در نوجوانی و جوانی به خون غلتید و خورشید روزگار من نیز چون او غروب خواهد کرد. او به دست گروی به شهادت رسید و اینک بیژن بر جان من تازنده است. اما بدان که زنهار از ایرانیان نخواهم خواست و چون غرمی سرکش در کوهسار تا پای جان خواهم جنگید!»
پس فرود دستور داد تا به تمامی سپاهیانش ترگ و جوشن داده شد، خود ترگی رومی بر سر نهاد، خفتان نبرد بر میان بست و کمان کیانی بر دست گرفت تا برای دفاع از شرف و دژ کلات به نبردگاه درآید.